มีคนอีกกลุ่มใหญ่ที่เชื่อแบบเหนียวแน่นว่า กรอบที่มีมานานเป็นสิ่งที่ดีที่สุด อาจเป็นเพราะฐานเสียงของคนรุ่นก่อนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ประกอบกับความสำเร็จที่ชัดเจนของคนที่เดินตาม 'กรอบ' มีให้เห็นมากกว่า

ในฐานะคนที่อยู่ระหว่าง 'รุ่น' ก่อนและ 'รุ่น' หลังคนหนึ่ง ยอมรับว่ามีหลายสิ่งที่ดีและควรรักษาไว้ เนื่องจากเหตุและผลที่สอดคล้องกันอย่างมีน้ำหนัก แต่ก็แอบหวังลึก ๆ ว่าจะมีใครสักคนที่คิดเผื่อความพยายามของเรา

ความคาดหวัง บางครั้งมันเป็นเหมือนระเบิดเวลาและเป็นภาระที่หนักเกินไป ตามคำสอนทางพุทธศาสนา การไม่เบียดเบียนผู้อื่น และไม่ทำให้ตัวเองเดือดร้อน ถือว่าคิดดี ที่เหลือก็คือ พูดดี และ ทำดี 

เคยได้อ่านหนังสือของนักเขียนท่านหนึ่ง ซึ่งตรงใจมาก ๆ คือ ทำเท่าที่อยากทำ เท่าที่ตัวเองไม่รู้สึกว่าลำบาก ไม่งั้นเราจะเรียกว่า "อุตส่าห์ทำ" และเมื่อวันที่ไม่ได้อย่างที่เราคาดหวัง ก็มักจะพูดว่า "อุตส่าห์ทำให้ขนาดนี้ ยังไม่เห็นคุณค่าอีกเหรอ" 

มีคำพูดติดปากคำหนึ่ง "ช่างมันเถอะ"  แล้วก็มีความสุขกับสิ่งที่เลือก สนใจทำไมว่า 'ใคร' จะยอมรับหรือไม่