-นมัสการพระอาจารย์คะ  อาจารย์สอนได้ดีมากเลยคะ และดิฉันก็ชอบด้วยบทความของท่าน และอยากจะแสดงความคิดเห็นออกมาบ้างคะ

-เหนื่อยก็พัก หนักก็วาง ก็จริงอยู่คะ  แต่ในชีวิตจริงๆแล้ว จะพักหรือจะวางไว้ตลอดคงไม่ได้แน่นอน เพราะตราบใดที่ยังมีเรี่ยวแรงและกำลังพอ และยังเหลือลมหายใจอยู่  ก็ต้องใช้หลักสู้ชีวิตต่อไป

-เพราะชีวิตจริงๆของคนเรานั้น  ต้องสู้เท่านั้นถึงจะอยู่รอดได้

-ดิฉันไม่อยากกล่าวว่า อยากสงบ สบายจิต สบายใจได้ จะต้องละกิเลส ตัญหา แล้วหลบไปบวชซะ เพราะเป็นวิธีเดียวที่จะปล่อยวางได้ แต่ด้วยยังมีครอบครัว ยังต้องเลี้ยงดูพ่อแม่ ถ้าเราสละกิเลส ไปสบายมันจะไม่เป็นการเห็นแก่ตัวหรือ

-ด้วยความที่ไม่อยากเห็นแก่ตัว เรามีความสามารถ มีกำลังอยู่ก็ขอสู้เพื่อคนรอบข้าง ให้เขาได้อยู่สุขสบายกายจิตใจ สู้เพื่อความอยู่รอด ไม่ใช่สู้เพื่อเอาชนะใครแต่สู้เพื่อเอาชนะจิตใจตนเอง

-และก็ทั้งรู้อยู่แล้ว สู้แล้วได้อะไรมามากมาย ในที่สุดตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้ แต่ด้วยชีวิตเป็นสังคม ที่ต้งทำตนให้คนยอมรับ  เราจะมาหนีหายไปเสียก่อน ไปสละกิเลส แล้วครอบครัวเราหละใครจะดูแล

-สู้ไม่ใช่มักใหญ่ใฝ่สูง เพราะรู้ว่ายิ่งสูงยิ่งหนาวคะแต่สู้เพื่อการเอาตัวรอด  ถ้าเราไม่สู้เพื่อครอบครัว ของเราแล้วใครจะมาสู้แทนเราได้  ว่าไป ว่าไป  สาธุสาธุ คะ