สวัสดีครับท่านอาจารย์

ชื่นชมในกิจกรรมดีๆ ครับ หากเราเข้าใจและอยู่ร่วมกับธรรมชาติ แหล่งต้นน้ำ แหล่งผลิต ใจกลางของศูนย์ผลิตอาหารไ่ม่ใช่เป็นบริษัท แต่เป็นซุปเปอร์มาเก็ตในป่า คงจะทำให้เราตัดและโค่นพวกเค้าเหล่านั้นไม่ลงจริงๆ ครับ

ทำให้ผมย้อนนึกถึงบริเวณป่ารอบบ้านผมในอดีต มีการรวมกลุ่มกันเพื่อถางป่า ถางไปเรื่อยๆ ตอนนี้เกลี้ยงแววเลยครับ

ตอนผมยังเด็ก จำได้ว่าเดินทางไปหาเพื่อก็ตัดผืนป่าประมาณหนึ่งกิโลเมตร ระหว่างทางผมเจอพังพอนกับลูกของเค้าอีกสี่ตัว ผมเลยจับมาหนึ่งตัวอุ้มกลับบ้านแล้วเอามาเลี้ยงพอโตเค้าก็หนีออกจากกรงเข้าป่าตามเดิม ได้เรียนรู้ชีวิตของการกินอาหารของเค้า ว่าเค้ามีนิสัยการกินดำรงชีวิตอย่างไร

ปัจจุบันสัตว์เหล่านี้ต้องหนีหรือปรับตัวมากๆ เพราะหาโอกาสจะหาที่อยู่อาศัยยังยากเลยครับ ข้างๆ บ้านผมเมื่อก่อน ยังมีเก้งลงมาจากภูเขาให้คนพูดถึงกันบ้างครับ แต่มาคิดได้เอาตอนนี้มันสายไปหมดแล้ว เพราะผืนป่ากลายเป็นสิ่งอื่นแทนที่กันไปหมด ที่หนักๆ คือ ปลูกคอนกรีต หรือว่าย่อยภูเขาเอามาถมที่ ผืนป่าที่เคยเข้าไปเดินแล้วหลงหาทางออกไ่ม่ได้ ป่าสงวนที่แน่นด้วยต้นไม้หากวิ่งหนีไหนก็คงติดอยู่ที่ริมป่านั่นหล่ะครับ เพราะแน่นมาก จนได้ยินเสียงเลื่อยไม้บ้าง ได้ยินเสียงต้นไม้ล้มบ้าง จนตอนนี้ ก็ทิ้งปล่อยให้ต้นสาบเสืองอกงามหรือบางที่ีมีแต่หญ้าเพราะว่าด้านล่างแน่นไปด้วยหิน

นี่คือความโง่ของเราที่คิดสั้น คาดไ่ม่ถึง แล้วเราจะเหลือออกซิเจนไว้ให้ลูกหลานหายใจไหมครับ....

ชักจะบ่นมากไปแล้วครับผม...ชะแว่บก่อนนะครับ กราบขอบพระคุณมากครับ