ขอบคุณค่ะ ทั้งคุณขจิต และคุณชายขอบ
ภู บ่..สูง.......แต่ว่าห้วย ภู บ่....ลึก....แต่ว่าฟ้ามันไกล  ภู บ่....... เล็ก....... แต่ว่าฟ้ามันใหญ่  นกเขาไฟ............ดอกไม้มาแซมเสียบผม..........
 
เธอบอกว่าเหงา.....ฉันก็จะเชื่อ.......
เธอบอกว่าเหลือ......แต่เพียงชีวิต.......
เธออาจจะค้น.......เธออาจจะคิด.......
นั้นก็เป็นสิทธิ์........หนึ่งในสังคม.........
เธออาจจะหวัง....แม้ยังไม่วาด......
เธออาจจะคว้างไม่เคยสุขสม........
จะมีเงินทองมากมาย ชวนชม........แต่ไม่อาจข่มความทุกข์ทางใจ.......

อารมณ์นั้นจริงๆ เลยค่ะ  ที่ อ.สิชล ค่ะ