มาต้อนรับกลับบ้านทางบล็อกอีกรอบค่ะ ดีใจที่จะได้อ่านบันทึกมีชีวิตของอ.หมอแป๊ะอีกครั้ง

อันที่จริงจะต้องบอกว่า วิธีการที่อาจารย์บันทึกนี้ เมื่อตามอ่านไปเรื่อยๆ ทำให้เข้าใจได้จริงๆนะคะว่า การเรียนรู้วิธีคิด วิธีทำงานของคนอื่นๆผ่านการเขียนโดยเฉพาะผู้ที่เรารู้สึกว่า ตรงกับจริตเรา หรือถ้าพูดเหมือนการที่เราพบหน้าใครแล้วก็คือ ถูกชะตา นั้น ทำให้เรารู้จักเปิดใจ รับฟังและอยากจะแลกเปลี่ยนความเห็น ซึ่งดูเหมือนนั่นคือจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้ตลอดชีวิตจริงๆนะคะ ...ลึกซึ้งไปไหมคะนี่ แต่บันทึกแบบนี้ของอาจารย์ทำให้รู้สึกแบบนี้จริงๆ เหมือนกับที่รู้สึกเวลาอ่านบันทึกอ.หมอวิจารณ์ในชุด "ชีวิตที่พอเพียง" น่ะค่ะ