แบบว่า อยากไปดูขบวนแห่ของสองแห่งนี้มากค่ะ และก็กลัวคนเยอะด้วย  ชั่งใจ - ชั่งไป - ชั่งมา  ก็แว๊บๆ ไปดู  เอ๊ะ ทำไมขบวนยังไม่มา  เดินไปหาจุดที่ขบวนนั้นตั้งอยู่  แล้วก็เผ่น  จำได้ว่าทำแบบนี้มาติดกัน 3 ปีค่ะ  แต่ปกติ ต้อมอยู่บ้าน  นั่งดูดาวมากกว่า  เพราะไม่ค่อยกล้าไปเบียดเสียดกับคนเยอะๆ อยู่ดี  เกิดเป็นลมไป  อายเขาตาย แฮ่ะๆๆ

 พออาจารย์พูดถึงแม่ ก็ทำให้ต้อมนึกถึงพ่อ ขึ้นมาด้วย ^_^