เมื่อวานดิฉันไปเข้าค่ายกับลูกศิษย์มาค่ะ มีลูกศิษย์ปี 1 เข้ามาหาและเล่าความฝันที่อยากจะได้รับประสบการณ์ใหม่ในระดับโลกแบบพวกรุ่นพี่บ้าง พวกเขายังไม่รู้เรื่องส่วนตัวของดิฉัน มองสายตาที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ฟังคำพูดที่เต็มไปด้วยความหวังแล้วแอบเศร้าใจ  มันยากเหลือเกินที่จะทำให้ความฝันของพวกเขาเกิดจริงหากดิฉันยังมีปัญหาติดขัดอยู่เช่นนี้ ดิฉันจะต้องฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆแบบนี้ไปอีกเท่าไร และมันจะสำเร็จอีกหรือเปล่า  แค่ครั้งนี้ดิฉันก็ต้องอาศัยคนมากมายให้ความช่วยเหลือ พวกเขาจะทนเหนื่อยช่วยดิฉันไปอีกตลอดชีวิตหรือ คำถามมากมายมันเข้ามาในสมอง  สถานภาพของดิฉันที่ยังไม่มีอะไรคืบหน้าตอนนี้เหมือนเป็นการปิดกั้นโอกาสของเยาวชนอีกมากมาย  แล้วคนไทยบางคนจะมัวขัดขวางโอกาสของลูกหลานตนเองไปอีกทำไม  ดิฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อทำตัวให้เป็นภาระสังคม ดิฉันได้รับพรสวรรค์ และอยากใช้พรสวรรค์นั้นให้บรรลุประโยชน์สูงสุดแก่แผ่นดินที่มีพระคุณต่อครอบครัวดิฉันแห่งนี้  ความสำเร็จแห่งชีวิตของดิฉันไม่ใช่เงินตราหรือเกียรติยศ แต่อยู่ที่การสร้างคนดนตรี อุดมการณ์และเป้าหมายนี้มันเลวร้ายหรือ  หรือมันสูงเกินอาจเอื้อมสำหรับคนไร้รัฐอย่างดิฉัน  ดิฉันต้องทำอย่างไรจึงจะมีค่าพอให้ได้เป็นคนไทย ได้ โปรดรับดิฉันเป็นบุตรบุญธรรมของประเทศไทยสักคนได้ไหม