หวัดดีคับทุกท่าน...

        ผมเองเป็นเด็กภาคกลาง...ไปอยู่แค่ภาคใต้ตั้งแต่ 9 ขวบ...เรียนจนจบม.ปลายที่เบญฯแล้วก็ Ent' มาเรียนกรุงเทพฯ ทำงานจนตอนนี้อายุแค่อีสามสิบล่ะ...พ่อแม่พี่ก็ยังอยู่แค่คอนน่ะครับ....ถึงผมเองจะอีม่ายช่ายเด็กใต้โดยกำเหนิ๊ด  แต่ว่าอยู่และโตมาด้วยวัฒนธรรมภาคกลางในครอบครัวและวัฒนธรรมภาคใต้จากสิ่งรอบข้าง ทั้งภาษา ศิลปวัฒนธรรม เพื่อนฝูง...และอีกหลายๆอย่าง  ผมเองได้ฟังเพลง แต่ก่อนนี่แล้วน้ำตามันอีไหลออกมาให้ได้  คิดถึงเมืองคอน...หนังลุง งานเดือนสิบ และอีกหลายๆอย่างมาก เพราะไม่ได้กลับไปคอนสักเท่าไหร่ สิบปีหลังนี่กลับไปสามหนได้...เพลงนี้ทำให้ผมคิดถึง บ้านเราจริงๆ...ทำนองเพลงแต่ก่อนนี้ทำให้ผมนึกถึงสมัยเด็กๆ ตอนที่ไปอยู่คอนแรกๆ...ภาษาใต้พูดก็ไม่ได้ ฟังก็ไม่รู้เรื่อง แต่มารู้เรื่องเพราะว่านั่งดูหนังลุงของช่อง 11 ตอนบ่ายๆ...ดูไปฟังไป ด้วยความที่ยังเด็ก  ฟังไปฟังมาก็รู้เรื่องจนภาษาใต้ฉับฉึก จากที่ตอนแรกร้องไห้บอกแม่ให้กลับภาคกลาง...พอโตทำงานมา แม่อยากจะย้ายกลับภาคกลาง..ผมเองบอกอยุ่ไปเหอะ...ไม่อยากย้ายจากคอน 5555  นึกแล้วก็คิดถึงชีวิตตัวเองในช่วงเวลานั้นจริงๆ....ผมนึกแล้วโชคดีจริงๆได้โตที่ภาคใต้  ได้เรียนรู้และรับแนวความคิดของคนภาคใต้ ทำให้รู้ว่า...คนใต้เห็นแก่การศึกษาของลูกหลานเป็นสำคัญ จะขายนาขายสวน หมดเท่าไหร่ไม่ว่าถ้าลูกจะเรียน...เพื่อที่ชีวิตจะได้พัฒนาและก้าวหน้า วัฒนธรรมอันแข็งแกร่งอันนี้ทำให้ผมรักในความเป็นคนใต้จริงๆ

  เดี่ยวนี้เวลาไปไหนถ้าผมเห็นใครพูดภาษาใต้ไม่ได้ ต้องเข้าไปแหลงใต้ด้วย....อยู่กรุงเทพฯคนเดียวหาโอกาสใช้ยากน่ะครับ ^.^

 ไม่มีไรบ่นล่ะครับ....โชคดีครับทุกท่าน