วันนี้ได้อ่านบทสุดท้ายของหยดน้ำ เรื่องรอเมียที่รัก ชอบมากกับโครงการตายอย่างสงบจบชีวิตที่บ้าน

อ่านแล้วชื่นใจในความมีจิตใจที่งดงามของ...พยาบาล..ไร้หมวก ได้เห็นบทบาทอิสระของพยาบาลอย่างชัดเจน เห็นแนวทางการเตรียมผู้ป่วยให้ตายอย่างมีศักดิ์ศรี ท่ามกลางวงล้อมของคนที่รัก และมีลูกสวดบทพุทธคุณเพื่อนำทางไปสู่สวรรค์ ยิ่งไปกว่านั้นยังได้มีเสียงกระซิบข้างหู ให้หลับพักผ่อนให้สบาย เรียกว่า Good Death

รู้สึกภาคภูมิใจเพิ่มขึ้นที่ได้เป็นพยาบาลเช่นเดียวกับคุณหยดน้ำ พอดีมีลูกศิษย์เข้ามาหา จะลาออกไปเป็นวิศวกร เลยให้อ่านบทสุดท้ายของหยดน้ำ และพูดคุยกันถึงคุณค่าของพยาบาล

แม้จะทัดทานเขาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยให้เขารู้สึกดีว่าครั้งหนึ่งเคยเฉียดเข้ามาเป็นพยาบาล ให้เกิดความรู้สึกภูมิใจที่นึกถึง ขอบคุณมากนะคะ สำหรับหนังสือที่มีคุณค่า