สวัสดีครับ คุณเอก

เห็นด้วยกับวาทะ ... เฮฮาศาสตร์ เป็นองค์กรที่มีชีวิต

เฮฮาศาสตร์เกิดจากใจ .. อยู่ที่ใจ  และดำเนินไปด้วยใจ   ผมเสียดายก็แต่   ในองค์กรของเราเองมีอีกหลายคนที่ยังไม่ค้นพบปรากฏการณ์ทางการเรียนรู้เหล่านี้  ซึ่งนั่นหมายถึงการยังไม่ "ลุก"  ออกมา "รุก"  อย่างที่ควรจะเป็น

แต่นั่นก็คงเป็นหน้าที่ของเรากระมังที่ยังต้องกลับไปแต่งเติม  หรือแม้แต่ชักชวนให้คนที่เหลือได้เห็นมิติของการพัฒนาตน - พัฒนาองค์กร  ซึ่งอาจจะไม่จำเป็นต้องเข้าก๊วนคนแซ่เฮ....  แต่หมายถึงการตระหนักในความสำคัญของการ "พัฒนาตน พัฒนาองค์กร"  อย่างมีกระบวนการ

...

ผมยังคงประสบปัญหาเรื่องการจัดการเวลา ... งานบริหารที่รับผิดชอบ  บางครั้งก็เหมือนบ่วงรัดเราอยู่ไม่ใช่น้อย   ยิ่งตอนนี้งานวันคล้ายวันสถาปนามหาวิทยาลัยที่ต้องจับมือกับจังหวัดจัดกิจกรรมมินิมาราธอน (ถ้วยพระราชทาน)  จึงหนักหน่วงสำหรับผม  เพราะนี่คือครั้งแรกของ มมส ที่จะจัดงานนี้

และนั่นคือประการสำคัญที่ฉุดให้ผมไม่สามารถไปร่วมเฮฮาศาสตร์ในครั้งนี้ก่อนเวลาดังที่ใจหวัง...

....

ขอบคุณบันทึกที่บอกกล่าวความรู้สึกแทนใคร ๆ ได้อีกก่ายกอง !