จากที่อ่านมานะคะ รู้สึกว่า สำนวนและระดับภาษาจะดุธรรมดาไปสักนิด การเขียนเรียงความเฉลิมพระเกียรติของพระมหากษัตริย์ สมควรอย่างยิ่งที่ต้องใช้คำที่มีระดับแตกต่าง นะคะ และการใช้คำสรรพนามเรียก พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยุ่หัว ที่เข้าใจว่าใช้ คำว่า "พ่อ" ต้องบอกในนัยยะของการใช้ภาพพจน์ เราจะมาบอกตรงๆ ว่า พระองค์ทรงเป็น พ่อ  ไมได้เป็นอันขาด เพราะถือว่าเราไปนับว่าเป็นส่วนหนึ่งในราชวงศ์ น่ะคะ ( อันนี้ อาจารย์ที่จุฬา เคย เสนอแนะมา อ. อำพล สุวรรณธาดา )  จะเห็นข้อบกพร่อง ตรงการใช้คำว่า "กว่าหกสิบปีที่พ่อทรงครองราชย์" เห็นไหมค่ะ เวลาที่เราใช้คำว่า พ่อ  แล้วตามด้วยราชาศัพท์ ...เข้าใจว่า ผู้เขียนต้องการให้เกิดความใกล้ชิด และความรู้สึกของพ่อ  แต่ตามหลักภาษา ไม่ถูกต้องน่ะคะ...หรือถ้าเป็นการเลี่ยงจริงๆ ในครั้งแรกที่เรากล่าวถึง ควรกล่าวเต็มพระราชอิสริยายศ นะคะ...คือครั้งแรก กล่าวว่า พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว  ในครั้งต่อไป ค่อยเปลี่ยนเรียกว่า พ่อ หรือใช้คำว่า...พระองค์ทรงเปรียบดั่ง พ่อ หรือ ทรงเป็นดั่ง พ่อ ..จะดีกว่าค่ะ

การนำพระบรมราโชวาท ของพระองค์มาไว้ในบทความ  ต้องบอก วันที่พระราชทาน สถานที่ กำกับด้วยนะคะ

สุดท้าย เรื่อง การนำคำกลอนมาลงท้าย หากไม่ได้คิดมาเอง ต้องนำชื่อผู้แต่งมาไว้ด้วย นะคะ

แต่โดยรวมก็ถือว่าอยู่ในขั้น จัดว่า ดีในระดับหนึ่งค่ะ...

ขออภัยอย่างสูงนะคะ ที่คอมเม้น เราอยู่ ม. อุบล ค่ะ
แต่ที่เสนอแนะมา ก็เนื่องจากมีโอกาสประกวดสุนทรพจน์ อุดมศึกษาเฉลิมพระเกียรติ ของ จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย และเห็นว่าเป็นประโยชน์ต่อเพื่อนๆ ทุกคนค่ะ..ขอให้ประสบความสำเร็จในการประกวดนะคะ..สวัสดีค่ะ