สวัสดีค่ะ

       ดิฉันใช้ชีวิตอยู่กับเด็กๆ มาโดยตลอด สัมผัสถึงความสดใส จริงใจ สะท้อนความคิดอย่างตรงไปตรงมา  วิถีชีวิตของเด็กๆ เป็นข้อคิด ข้อธรรมที่สะกิดให้ตัวเราพิจารณาข้อธรรมได้อย่างลึกซึ้งขึ้น
      พวกเราที่เป็นผู้ใหญ่ โดยเฉพาะพ่อแม่ จะเป็นห่วงอนาคตของเด็กๆ ว่าจะเติบโตในสังคมที่น่าเป็นห่วงนี้ได้อย่างไร จะเอาตัวรอดได้ไหม...สารพัดจะห่วง...จึงพะวงอยู่กับการแก้ปัญหาที่เด็กๆ และเยาวชน  แต่กลับลืมแก้ปัญหาที่ตัวเอง  เพราะที่จริงแล้วผู้ใหญ่นั่นแหละที่เป็นตัวการสำคัญส่วนหนึ่งของปัญหา  ไม่ว่าจะใช้กลยุทธของกระบวนการคิดวิธีใด ผู้ใหญ่ก็หาพ้นความรับผิดชอบไปไม่
     ฉะนั้นจงสำรวจตัวเองว่าเราเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับเด็กๆ ได้อย่างเหมาะสมแล้วหรือยัง  ได้ประพฤติปฏิบัติธรรมเป็นประจำหรือไม่  เพราะตัวอย่างที่ดีมีค่ามากกว่าคำสอน  และสำคัญที่สุดคือ  ผู้ที่เป็นพ่อหรือแม่ หากได้ทำสมาธิอย่างสม่ำเสมอจะช่วยให้ลูกเป็นคนดี อยู่ในทำนองคลองธรรม ลูกจะได้พบแต่สิ่งที่ดี  คนดี เพื่อนที่ดี มีแต่คนคอยช่วยเหลือ  เพราะฉะนั้นพ่อแม่ทั้งหลายไม่ต้องพูดพร่ำคำบ่นดุด่าลูกๆ แล้ว มันเหนื่อย....แก้ที่ตัวเราก่อนเถอะ  

      ของคุณค่ะที่ให้โอกาสแลกเปลี่ยน