สวัสดีค่ะ

เมื่อประมาณ 2-3 ปีก่อน เคยได้มีโอกาสเป็นล่ามให้กับนักข่าวสารคดีทีวีของประเทศญี่ปุ่น แล้วได้มีโอกาสไปที่บ้านร่มไทรด้วยค่ะ ขนาดเรียนอยู่จังหวัดเชียงใหม่มาจนจบปริญญาตรี ยังไม่เคยได้ยินหรือทราบเกี่ยวกับบ้านร่มไทรเลยค่ะ เพราะเป็นสถานที่ ที่ห่างจากตัวเมืองพอสมควรเลยค่ะ ไปเองไม่ถูกเลย เพราะเข้าซอยไปอีก

พอเข้าไปในบ้านร่มไทร  บรรยากาศร่มรื่น เต็มไปด้วยต้นไม้ มีสระว่ายน้ำให้เด็กๆออกกำลังกายกัน มีอาสาสมัครชาวญี่ปุ่นช่วยดูแลเด็กๆ พูดไทยได้บ้าง ไม่ได้บ้าง มองแล้วน่ารักดีค่ะ และได้พบกับคุณมิวา นาโทริ ท่านเป็นคนใจบุญมากเลย มองแล้วก็ปลื้มใจ ขนาดคนไทยด้วยกัน ยังไม่เคยสนใจปัญหาพวกนี้เลย แล้วก็มีการส่งเสริมการทอผ้ากลุ่มเล็กๆให้กับชาวบ้านในหมู่บ้านแถบนั้นด้วย ก็ได้มีโอกาสไปคุยกับพวกป้าๆที่ทอผ้าด้วยค่ะ  และได้ไปคุยกับเด็กๆที่ติดเชื้อ พวกเค้าบริสุทธิ์มากเลย ก็เหมือนเด็กๆทั่วๆไป ต้องการความรัก ทุกคนที่เข้าไปเยี่ยม เด็กๆจะเรียกว่า พ่อ กับ แม่ ทุกคนเลยค่ะ นึกถึงแล้วก็น้ำตาซึม และพวกที่ยังเล็กๆ คงไม่รู้ตัวเองหรอกค่ะ ว่าตัวเองมีเชื้อ ก็จะวิ่งเล่น หัวเราะ ร้องให้ ตามประสา แต่เด็กที่โตมาหน่อย เค้าคงจะรู้ว่าเค้าเป็นอะไร

 ถ้าไม่มีคุณ มิวา นาโทริ มาสร้างบ้านให้เด็กๆอยู่ ไม่รู้เหมือนกันนะคะ ว่าเด็กๆเหล่านี้จะเป็นอย่างไรบ้าง ขออนุโมทนา สาธุ กับบุญอันใหญ่หลวงครั้งนี้ด้วยค่ะ