บู๊ท  ครับ

ทีหลังจะไปส่งข่าวมาบ้างซิ  ผมรอหาเกลอเก่าจะได้ร่วมเดินทางไปด้วยกัน  ผมยังรำลึกถึงเมืองเว้ ดานัง และฮอยอัน อยู่เสมอ เคยไปเมื่อช่วงวิกฤติไข้หวัดนกครั้งยิ่งใหญ่  จำได้ว่ากลับถึงกรุงเทพฯ ถูกส่งไปให้แพทย์ตรวจ และสั่งพักงานทันที 7 วันเพื่อรอดูอาการ ต้องหอบงานไปทำอยู่ที่บ้านสารภี อย่างโดดเดี่ยว

ไม่ได้ซื้ออะไรกลับมา  นอกจากมิตรภาพและความเข้าใจอันดีต่อกัน กับ Guide ที่คบหากันทาง internet เป็นพี่น้องที่รับรู้ทุกข์สุขกันอย่างต่อเนื่อง  ผมว่าสิ่งที่มีค่ามากกว่าวิว ทิวทัศน์ คือเพื่อนมนุษย์ ถูกต้องใช่ไหมครับ

แล้วอย่าลืมนะเพื่อน ถ้าเป็นหลวงพระบางได้ก็จะยิ่งชอบมาก ๆ