เห็นด้วยเพราะแนวคิดที่จะต้องมีการชักนำความสนใจของผู้เรียนเพื่อที่จะเข้าสู่บทเรียน แต่การสอดแทรกความรู้ วิชาการ เข้าไปในการละเล่นนั้นก็อาจจะถูกจำกัดอยู่เพียงบางหัวข้อ นอกจากนี้ อาจจะต้องใช้เวลานานอยู่สักหน่อยในการที่จะให้ความรู้ทั้งหมดตามหลักสูตร ซึ่งก็นำสู่ แนวคิดที่ว่า ผู้เรียนทุกคนสามารถเรียนอะไรก็ได้หากให้เวลาเล่าเรียนเพียงพอ  พรบ.การศึกษาแห่งชาติ ก็มีการยอมรับแนวคิดนี้ หากแต่ก็ยังมีการกำหนดหลักสูตรการเรียนรู้ไว้ 12 ปี (สายสามัญและ ปวช.) ในเมื่อเรายอมรับแนวคิดความแตกต่างของผู้เรียน ซึ่งหากใช้วิธีการสอดแทรกวิชาการ ความรู้ ในการละเล่นอีก การจัดการเรียนรู้ให้ได้เนื้อหาวิชาครบถ้วนก็อาจต้องใช้เวลานานกว่า 12 ปี ตามแนวคิดการเีรียนรู้่ตามอัธยาศัยด้วย

 ดังนั้น พรบ.การศึกษาแห่งชาติปัจจุบันก็น่าจะได้มีการปรับปรุงให้เหมาะสมกับบริบทของสังคมไทยด้วย