"ในระบบมหาวิทยาลัย เราใช้ "การขอ" เป็นหลัก"

จริงครับ แต่เป็นสิ่งที่ควรและไม่ควรครับ

เข้าใจว่า โดยเนื้อแท้ ที่ต้องให้บุคลากรวิชาการ "เสนอผลงาน"เข้ามาพิจารณานั้น เนื่องจากความเป็นปัจเจก และเป็นอิสระ (ที่ควรจะมี แต่ไม่รู้ว่ามีจริงไหม)

ทำให้ผู้อื่นยากที่จะรู้ได้ว่า ใครมีผลงานทั้งหมดอะไรบ้าง แต่ผู้อื่น โดยเฉพาะผู้บริหาร (หรือ"ผู้บังคับบัญชา" เมื่อไรจะเลิกใช้คำนี้กับมหาวิทยาลัยครับหมอ) ควร ที่จะรู้ได้ว่า คนๆนี้ควรที่จะเสนอผลงานเข้ามาได้แล้วยัง และมีการปรึกษาหารือกัน

แต่ในบรรยากาศการทำงานของประเทศไทย เมื่อใครเป็นผู้บริหารแล้ว ก็รอเซ็นอนุมัติอย่างเดียว ที่แย่กว่านั้นเรียกว่าบ้าอำนาจ ไม่ใช่ความเป็นปัจเจกแบบนักวิชาการครับ แต่ขาดความสามารถในการสื่อสารในหน้าที่บริหาร จึงเห็นว่าไม่ใช่เรื่องที่จะต้องไปโปรโมทให้ใคร (โดยเฉพาะถ้าไม่ถูกกัน) ทั้งที่มีหน้าที่ในการพัฒนาทรัพยากรบุคคลของหน่วยงาน (รวมทั้งการยกย่องและเลื่อนตำแหน่ง)

แล้วมักจะมีเรื่องการเลือกปฏิบัติ หรือรับรู้ข้อมูลไม่เท่ากันมาเกี่ยวข้องด้วยเสมอ

การศึกษาของไทยมีเรื่องจริยธรรม จากกรณีศึกษาน้อยมาก มหาวิทยาลัยในประเทศไทยจึงมีปัญหาด้านจริยธรรมครับ

จริงไม่จริงแล้วแต่จะโปรดครับ

แต่ผมคิดว่าจริงครับ