มีโอกาสได้อ่านบทความและเรื่องราวที่คุณเขียนอยู่หลายเรื่องเหมือนกันคะ แต่เมื่อได้มาอ่านเรื่องนี้บอกได้เลยว่าชอบมากคะ เพราะแค่ชื่อเรื่องก็ดึงดูดแล้วคะ อ่านแล้วสบายใจ และยิ้มได้...ความไร้เดียงสาของเด็กช่างน่าเอ็นดู......ดีใจด้วยนะคะที่คุณมีครอบครัวที่อบอุ่น...และชอบลักษณะการเลี้ยงลูกแบบคุณมากคะ...เลี้ยงให้เค้าเป็นธรรมชาติ ติดดิน ได้รู้ได้เห็นและเข้าใจบ้านเกิดของเค้า...มันคือส่วนหนึ่งที่จะทำให้เค้ารักและผูกพันกับที่แห่งนั้น...อีกอย่างหลายเรื่องราวที่คุณถ่ายทอดให้ลูกคุณ ณ วันนี้เค้ายังเด็กและอาจไม่เข้าใจในหลาย ๆ อย่าง แต่คุณเชื่อมั๊ยคะสักวันเมื่อเค้าโตเป็นผู้ใหญ่..หลากหลายเรื่องราวเหล่านั้นมันจะย้อนกลับมาเป็นวันวานที่แสนหวาน และเค้าจะรู้เรื่องราวที่คุณเล่าอย่างน่าอัศจรรย์....ที่ฉันเชื่ออย่างนี้เพราะฉันมองจากตัวเองนะคะ....เพราะตั้งแต่ฉันยังเด็ก ยายของฉันจะเล่าเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นในอดีตให้ฉันฟัง...แน่ละมีทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดี...แต่นั่นก็ทำให้ฉันได้รู้อะไรมากมาย..รู้จักคนเยอะขึ้น และรู้จักที่จะอดทนกับอะไรหลายๆ อย่างเพราะที่ผ่านมาบรรพบุรุษได้ทำอะไรไว้ให้เรามากมาย....ยายเล่าถึงความลำบากในการทำนา ทำสวน....ต้องบุกเบิกด้วยตนเองสองตายาย พร้อมจอบเสียม มีสัตว์ร้ายนานาชนิดแต่ต้องทำ....และอะไรอีกมากมาย...ที่ท่านเล่า และแล้วเมื่อวันนี้ที่ท่านจากไปอย่างไม่มีวันกลับ...เสียงและเรื่องราวเหล่านั้นยังคงอยู่กับฉัน...และอย่างน้อยที่สุดทำให้ฉันคิดว่าที่ดินผืนนั้นที่มีค่ายิ่ง...ไม่ได้มีค่าเพียงมรดกที่ฉันจะได้รับ...แต่มันคือสิ่งวิเศษสุดที่ทำให้ฉันได้คิดถึงมันอีก และคิดได้เพียงอย่างเดียวว่าไม่ว่าวันหน้าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะรักษาที่ดินผืนนั้นไว้ด้วยชีวิต......
.......................เห็นมั๊ยคะเรื่องราวของคุณที่ถ่ายทอดให้น้องทั้งสองคนรับรู้มันจะไม่สูญเปล่าเมื่อเค้าโตขึ้น....
ป.ล. น้องสองคนชื่อน่ารักมาก ๆ คะ เก๋ดีไม่ซ้ำใคร