มีกลอนเกี่ยวกับผู้หญิงอีกบทที่ชอบมาตั้งแต่เป็นวัยรุ่นค่ะ แต่งโดยคนรุ่นใหม่ที่มีมุมมองแตกต่างไปเกี่ยวกับผู้หญิง นำมาฝากอาจารย์เป็นพิเศษค่ะ ชื่อ "อหังการของดอกไม้"

สตรีมีสองมือ มั่นยึดถือในแก่นสาร
เกลียวเอ็นจักเป็นงาน มิใช่ร่านหลงแพรพรรณ

สตรีมีสองตีน ไว้ป่ายปีนความใฝ่ฝัน
ยืนหยัดอยู่ร่วมกัน มิหมายมั่นกินแรงใคร

สตรีมีดวงตา เพื่อเสาะหาชีวิตใหม่
มองโลกอย่างกว้างไกล มิใช่คอยชม้อยชวน

สตรีมีดวงใจ เป็นดวงไฟไม่ผันผวน
สร้างสมพลังมวล ด้วยเธอล้วนก็คือคน

สตรีมีชีวิต ล้างรอยผิดด้วยเหตุผล
คุณค่าเสรีชน มิใช่ปรนกามารมณ์

ดอกไม้มีหนามแหลม มิใช่แย้มคอยคนชม
บานไว้เพื่อสะสม ความอุดมแห่งผืนดิน

จิระนันท์ พิตรปรีชา