เคยสังเกตุมั้ยว่านกมักจะร้องเพลงส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่เสมอ

ไม่ว่า เช้าหรือเย็น… ไม่ว่าเย็นหรือร้อน…

และมันไม่เคยสนใจว่าจะมีเสียงใดดังกว่ามันหรือไม่

เช่นเดียวกัน… ไม่ต่างอะไรกับ อึ่งอ่างยามฝนตกมันต้องเปล่งเสียง

และสัตว์อีกหลายพันธุ์หลายชนิด

เสียงที่ดังกว่าก็เป็นแต่เสียงที่ดังกว่า เสียงที่ “แตกต่าง” เสียงที่ “ไพเราะ” เท่านั้นที่จะตรึงอยู่ในความทรงจำแสนสวยของเรา

เพราะฉะนั้น เปล่งไปเถิด หากยังมีเสียง อย่าเงียบงัน

สิ่งนี้เป็นประโยคที่ผมพร่ำบอกตัวเองอยู่เสมอ

แล้วเราค่อยๆมองดูว่าสายธารเชี่ยวกรากและดังสนั่นของบริโภคนิยมสุดโต่งนี้ เราจะล้อคลื่นพลิ้วโปรยไปกับมันเช่นไร