สวัสดีครับ น้องชาย
สบายดีไหมครับ น้องสบาย สบายดีนะครับ
- ในเรื่องนี้ น่าสนใจมากๆ เลยครับ พี่ชอบแนวคิดของคุณยอดดอย และพี่เชื่อว่ามองแบบนี้หล่ะ จะแก้ไขปัญหาได้
- การเริ่มต้นแก้ที่ผู้ใหญ่หน่ะสำคัญมากๆ เด็กต้องการต้นแบบ ตัวแบบที่ดีในสังคม
- ผมชอบคำที่ว่า ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น คำนี้จริงๆ ไม่ใช่แค่ในวงศาคณาญาติครับ แต่มองได้ถึงชุมชนครับ แน่นอนว่าอาจจะมีกลายพันธุ์บ้างแน่นอนครับ
- เราไ่ม่ควรจะยัดเยียดปัญหาให้เด็กรับไป โดยที่ผู้ใหญ่อย่างเราไม่คิดว่าเรามีส่วนในการแก้ปัญหาหรือ จะเป็นแบบอย่างที่จะช่วยแนะนำเด็กๆ ได้
- ผมเห็นตัวอย่างหนึ่งในเยอรมัน (เอาที่ใกล้ตัวนะครับ) ผมนั่งอยู่บนราง มีวัยรุ่นสองคนยกเท้าพาดบนที่ันั่งของอีกฝั่งหนึ่ง คุณป้าขึ้นมาบนรถแล้วบอกว่า มันไม่ดีนะทำแบบนี้ คนอื่นก็อยากจะนั่งบนเก้าอี้ที่สะอาดเช่นกัน เด็กวัยรุ่นเอาเท้าลง
- อีกตัวอย่างหนึ่ง ทำนองเดียวกันบนรถเมล์ วัยรุ่นยกขาพาดบนเก้าอี้ที่นั่งอีกตัว (เก้าอี้ที่นี่ ทำด้วยผ้านุ่มๆ แบบคล้ายๆ ผ้าไหมสังเคราะห์) คนขับรถเมล์เห็นก็เลยหยุดที่ป้ายแล้วลุกขึ้นมาเตือนเด็กวัยรุ่นนั้น บอกว่า หากไ่ม่เอาลงเชิญลงจากรถไปเลย
- นี่เป็นตัวอย่างในการจัดการระบบ ส่วนหนึ่ง มีการแนะนำตักเตือนกันได้ในสังคม แม้จะเป็นสังคมเมืองก็ตาม ไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นญาติกันครับ
- การมีน้องวัยรุ่นอีกกลุ่มหนึ่งทำดี ออกมาสร้างสรรค์กิจกรรมดีๆ เพื่อเป็นแบบอย่างก็ทำได้มากมายเลยครับ วัยรุ่นเป็นวัยที่มีจินตนาการสูงมาก มีความคิดสร้างสรรค์ดีมากๆ ครับ การได้เปิดโอกาสให้เค้าคิด และสร้างสรรค์กิจกรรมดีีๆนั้น ผู้ใหญควรกระทำ วัยรุ่นนั้น เรากดเมื่อไหร่ก็พังเมื่อนั้น ผมว่าทุกคนก็เคยผ่านช่วงอายุนั้นมา น่าจะเข้าใจเด็กได้ระดับหนึ่งครับ แม้จะต่างบริบทและช่วงเวลาก็ตาม สำคัญอย่างที่คุณยอดดอยว่าผู้ใหญ่อย่างเราต้องทำตัวเล็กๆ เพื่อจะเข้าไปในหัวใจเด็กๆ และเอาสิ่งดีๆ ใส่ให้กับเค้า เปิดโอกาสในการสร้างสรรค์สิ่งดีๆ
- อย่าง กิจกรรม CBT ด้วยจักรยาน การเข้าถึงชุมชน ในบางพื้นที่ อาจจะให้วัยรุ่นเป็นไกด์นำพาในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ กิจกรรมปรับให้เข้ากับพื้นที่ของแต่ละชุมชน
- ปัญหาส่วนใหญ่ เกิดจากผู้ใหญ่เป็นสำคัญ ผมเลยต้องหันมาพิจารณาตัวตนผมเองก่อนเช่นกันครับ ผมผิดเองครับ...ผมขอโทษครับ...ผมจะปรับปรุงตัวเองครับ
- รักษาสุขภาพนะครับ และมีความสุขในการทำงานนะครับ
- คิดถึงและเป็นกำลังใจให้น้องชายนะครับ