ขอสนับสนุนข้อสังเกตนี้ครับ ... ประเด็นเรื่องภาษาสำหรับคนใต้น่าสนใจมาก .. เพราะถ้าพลิกรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องนี้อาจจะพบหลายอย่างที่น่าทึ่ง ภาษามลายูเป็นภาษาที่ใช้อย่างกว้างขวางในแถบเอเชียอาคเนย์ เป็นภาษาที่มีอิทธิพลตั้งแต่อดีตอันยาวนาน ไม่เฉพาะในด้านเศรษฐกิจเท่านั้น แต่รวมถึงการศึกษา และสังคมด้วย ทั้งๆ ที่ภาษามลายูสำคัญขนาดนี้ แต่น้อยที่จะมีการพูดคุยอย่างเป็นจริงจัง ผมอยากจะเชื่อว่าน่าจะมีคนในพื้นที่ที่เชี่ยวชาญภาษามลายูจริงๆ แต่ไม่รู้่จะเชื่อได้หรือไม่ มันต้องมีอะไรสักอย่างแสดงให้เห็นว่า ชาวมลายูยังสามารถใช้ภาษาของเขาได้อย่างมีประสิืทธิภาพ เช่นมีการเขียน การอ่าน การพิมพ์ มีศูนย์ศึกษาวิจัย ศูนย์เกี่ยวกับเศรษฐกิจ ประวัติศาสตร์ ฯลฯ ที่พอจะสะ้ท้อนตรงจุดนี้ ..

 นี่ยังไม่พูดถึงภาษาญาวีนะครับ คนที่ชอบศึกษาความรู้ประเภทวรรณกรรมมลายู หรือแม้แต่งานวิชาการด้านอิสลามศึกษา คิดว่าไม่น่าจะพลาดที่ควรต้องศึกษาพัฒนาการภาษาญาวีในอดีตที่เคยรุ่งเรือง จนกระทั่งปัจจุบันที่ค่อยๆ เลือนหายไปทุกที เพราะไม่มีใครที่คอยอุ้มชูและดูแลให้คงอยู่ต่อไป .. คิดแล้วน่าเสียดายครับ ...