กราบสวัสดีครับ ท่าน อ.แสวง และ ท่านครูฯ ครับ

ข้อที่ 32. แล้วเราจะถอยหรือครับ...

 หากใช่ ผมจะขออนุญาตใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ ซึ่งมีเท่าๆ กัน กับทุกๆ คน เดินทวนอีกรอบโดยเอาทั้ง 31 ข้อนั้นมาทบทวนครับแล้วก้าวใหม่ครับ

" เราไม่ได้ล้มเหลวจากการทดลอง 700 กว่าครั้งที่ผ่านมา แต่เรากำลังเรียนรู้มากขึ้นเรื่อยๆ อย่างน้อยเราก็รู้แล้วว่า มี 700 วิธีที่ไม่ควรทำ และใกล้จะพบคำตอบแล้ว " จาก โทมัส เอดิสัน

 ผมเองไม่อยากจะแบ่งแยกตกออกครับ...เอาเป็นว่าประยุกต์ใช้ตามรากเหง้าของชุมชน ครอบครัว องค์กร หรือสังคม นั้นๆ ให้สอดคล้องสอดรับครับ

ผมมียาขมขวดหนึ่งครับ... คือหากอ่านดูส่วนผสมยาแล้วมันไม่น่าจะทำให้เกิดรสขมได้ ผมอยากจะลองชิมดูด้วยกระบวนการและแนวทางที่ฝันไว้ครับ

งานวิจัยมีระดับของมันอยู่ใช่ไหมครับ

ระดับขึ้นหิ้ง ไม่ได้แปลว่าไร้ประโยชน์ หรือเปล่าครับ

ระดับที่ประยุกต์ใช้ได้ ในระดับต่างๆ ซึ่งก็แตกต่างกัน

เพราะท้ายที่สุดแล้ว การบูรณาการก็จะหยิบทั้งที่บนหิ้งและประยุกต์ใช้ได้มาเชื่อมกัน

มีนักวิจัยท่านหนึ่ง หยิบกระบี่ขึ้นมาในยามอาิิทิตย์สาดแสงเข้าไปยังตัวเค้า ทำให้เกิดเงาร่างของเค้าบนผิวดิน เค้าจับกระบี่ขึ้นมาได้แล้วทำการแบ่งเงาของร่างเค้าเป็นท่อนๆ เพื่อจะแบ่งส่วนของเงาออกเป็นส่วนๆ ในการทำวิจัยเป็นส่วนๆ แต่ทันใดนั้น ก็มีมดคันไฟฝูงหนึ่งมากัดเท้านักวิจัยท่านนั้น ทำให้นักวิจัยท่านนั้นต้องกระโดดโลดเต้้นแล้วเคลื่อนที่ย้ายตัวไป เงาที่แบ่งออกเป็นชิ้นๆ บนดินก็เหลือเพียงแต่รอยเส้นแบ่ง เงาที่แบ่งไว้ก็ติดตามตัวนักวิจัยท่านนั้นไป.....

อิอิ.........

ตราบใดที่เราบูรณาการใจของคนวิจัยเข้ากันไม่ได้ ก็คงยากที่จะบูรณาการวิจัยได้ครับ  เพราะว่าปัญหาใน 30 ข้อนั้นจะยังเกิดแล้วเกิดขึ้น

น้อมรับทุกๆ ความเห็นครับ ผมบันทึกไว้แล้วครับ สำหรับ 31 ข้อนี้ครับ จะนำมาทบทวนเสมอๆ ครับ

ตอนนี้ผมขอแปลงฝันด้วยจินตนาการในอากาศ ให้ไปอยู่ในหน้าจอคอมพิวเตอร์ก่อนนะครับ เพื่อคนอื่นจะได้รับทราบว่าผมคิดอะไรอยู่ครับ

ส่วนผลจากหน้าจอคอมพ์จะเอาไปใช้ได้หรือไม่นั่น ต้องทำต่อเนื่อง ไม่ง่ายเลยครับ ที่จะทำให้หม้อหุงข้าวดูีทีวีได้ด้วย หรือทำให้ทีวีหุงข้าวได้ด้วยครับ แต่ก็ไม่ยากกว่า การบูรณาการใจของคนให้ทำงานร่วมกันได้ ดังนั้น เฮฮาศาสตร์เดินทางมาแล้ว ก็จงสู้กันต่อไปนะครับ

กราบขอบพระุคุณมากๆ นะครับ

เม้งครับ