สวัสดีครับอาจารย์

ผมเห็นด้วยกับอาจารย์ครับ แต่กระแสโลกปัจจุบันนี้มักจะทำให้คนมุ่งมาทางวัตถุนิยมมากขึ้นๆ

ถึงแม้ชาวบ้านระดับรากหญ้าอยากจะเป็นผู้เริ่มต้นอยากเรียนรู้เองได้บางส่วน แต่ก็ยังคงประสบความยากลำบากในการตอบปฏิเสธโครงการต่างๆ ที่หลายหน่วยงานทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน และต่างประเทศพยายามเข้าไปดำเนินการ ทั้งนี้ก็มาจากหลายๆปัจจัย ซึ่งอาจารย์ก็คงทราบดีครับ

ตราบใดที่ระบบพื้นฐานของประเทศเรายังอาศัยกลไกเดิมๆในการขับเคลื่อน และด้วยภาระมากมายที่หน่วยราชการดำเนินการอยู่ด้วยทรัพยากรที่จำกัด โดยไม่ได้รับการวางแผนอย่างเป็นระบบและมีประสิทธิภาพ ทุกฝ่ายที่หวังดีคงยังต้องหาทางที่เหมาะสมต่อไป

สิ่งหนึ่งที่ผมอาจแย้งบ้างก็คือ โครงการหรือกิจกรรมแต่ละชนิดอาจมีความเหมาะสมและมีโอกาสประสบความสำเร็จได้มากขึ้น ถ้าเราเลือกใช้หน่วยขับเคลื่อนที่ถูกต้อง ทาง NGO อาจจะเหมาะในการทำหลายๆกิจกรรมครับ แต่บางกิจกรรมก็อาจจะต้องอาศัยหน่วยงานรัฐ หรืออย่างน้อย เจ้าหน้าที่รัฐที่มีประสบการณ์และความคุ้นเคยกับชาวบ้านจากตำแหน่งหน้าที่ หรือการงานที่เขาทำมานาน เป็นตัวขับเคลื่อนหลักครับ

อย่างไรก็ตามอันนี้เป็นสิ่งที่ผมได้รับประสบการณ์ (อันน้อยนิด) จากการทำงานด้านเอดส์มาทั้งในกระทรวงสาธารณสุข และหน่วยงานต่างประเทศครับ อาจไม่สามารถเข้าได้กับทุกประเด็นของการสร้างเสริมสุขภาพก็เป็นได้ครับ...

ขอบคุณครับอาจารย์