·         …สมัยเข้าทำงานใหม่ๆ ก็เคยมีความรู้สึกกลัว “สมองฝ่อ” เหมือนกันค่ะ เลยต้องเรียนๆ ๆ ๆ  พร้อมกับหาความรู้ใส่ตัวไปเรื่อยๆ…แต่มาระยะหนึ่ง ที่หักโหมทั้งเรียนบวกกับงานวิจัยอย่างหนัก…จนกระทั่งมีวันนึง สังเกตอาการตัวเองเหมือนน้ำล้นแก้ว คือ หลุดโลกไปเลย สมองไม่สั่งงาน ไม่รับอะไรทั้งสิ้น เหมือนตัวเองจะเป็น..โรคอัลไซเมอร์ หรือ ..ความจำเสื่อม.. จนต้องสั่งตัวเองว่าให้หยุดใช้สมองสักพัก ใครที่ไม่เคยเจอ จะไม่รู้ว่ามีอาการอย่างไร  จากการที่เคยคิดว่าหากเราใช้งานสมองมากๆ ฝึกคิดหรืออ่านบ่อยๆ น่าจะเป็นการดี ทำให้สมองไม่ฝ่อ..กลับกลายเป็นว่า มันเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เป็นโรคความจำเสื่อม …ยิ่งพอได้อ่านงานวิจัยเกี่ยวกับ “อัลไซเมอร์” ถึงรู้ว่า หากเราใช้งานสมองอย่างหนัก ก็จะเหมือนกับการใช้งานในส่วนอื่นของร่างกาย ซึ่งหากมากไป บางครั้งก็ทำให้เสื่อมสภาพเร็วขึ้น…ดังนั้น ควรปล่อยให้เป็นไปตามวาระโอกาสจะดีกว่า“ไม่มากไปไม่น้อยไป…ทางสายกลาง..น่าจะดีที่สุด”<p style="margin: 0in 0in 0pt 0.25in; text-indent: -0.25in; tab-stops: list .25in" class="MsoNormal">·         แต่ “ความจำเสื่อม” ที่กล่าวถึง กับ “ปัญญาทึบ” ของคุณธวัช คงไม่เหมือนกันกระมัง ใช้คำว่า “ปัญญาทึบ” ฟังน่ากลัวเกินไปหรือเปล่าเนี่ย…ระวังอาการกลัวตัวเองจะปัญญาทึบ แล้วเร่งใช้งานสมองอย่างหนัก จะกลายเป็นว่า ไม่เป็นหรอก ”ปัญญาทึบ” แต่กลับไปเป็น “โรคความจำเสื่อม” เข้าล่ะยุ่งเหมือนกันนะ…. เพราะทั้ง “ความจำเสื่อม” และ “ปัญญาทึบ”</p>      มันไม่น่าพิสมัยเอาสักรายการเลยนะคะ…    <p> </p>