อ่านบันทึกคุณจตุพร  ได้ความรู้เชิงนโยบายดีครับ

ขอแลกเปลี่ยนเรียนรู้บ้างนะครับ

ผมสนในข้อ 6  ที่ว่าความสุขวัดได้ 

โดยส่วนตัวผมเชื่อว่า  ความพอเพียง นั้น  เป็นคู่แฝด  กับความสุข    เพราะคนที่เกิดความรู้สึกพอเพียงจริงๆนั้น จะจับต้องความสุขแบบนั้นได้     

การทำให้สุขเกิดขึ้นในใจได้นั้น  ผมเชื่อว่าเป็น  ความรู้ปฏิบัติที่แฝงฝังในตัวคนอีกเหมือนกัน   (tacit knowledge)  

คนที่จับต้องความสุขเหล่านี้ได้  จึง สมควรที่เป็น "ทุน" ทางสังคม  ที่ชุมชนควรได้เรียนรู้จากเขาเหล่านั้น    ซึ่งคนเหล่านี้มีอยู่ในชุมชนอยู่แล้ว    เพียงแต่เรามองผ่านข้ามหัวเขาไปมา   

ถ้าเรามองหาทุนเหล่านี้เจอ   แล้วออกแบบเวทีเรียนรู้ให้แก่ชุมชนแบบปราณีต   (เน้นแลกเปลี่ยนเรียนรู้ความรู้ปฏิบัติ   ความรู้ที่สร้างสุขในใจ)   แผนพัฒน์ 10 ก็น่าจะกลายเป็นเสือจริงๆเสียที  (เฉพาะในข้อนี้)