สวัสดีจ๊ะเบิร์ด
วันที่พี่แอมป์กอดและหอมแก้มหลานตัวน้อยครั้งแล้วครั้งเล่า ด้วยความรักอย่างสุดซึ้งนั้น พี่แอมป์ไม่ได้พูดอะไรออกมา
ถ้าหากหัวใจพี่แอมป์พูดได้ ก็คงบอกหัวใจดวงน้อยของหลานว่า “ น้าแอมป์ขอโทษ... น้าแอมป์ขอโทษจริงๆนะจ๊ะ.... น้าแอมป์ขอโทษที่สุดเลยลูก...”
และวันนั้น พี่แอมป์ไม่ได้ร้องไห้
แต่วันนี้ พี่แอมป์อ่านความเห็นของเบิร์ดแล้วก็นั่งเงียบๆอยู่พักนึง
พี่แอมป์ไม่ได้ร้องไห้.....แต่น้ำตามันไหลเอง...... เพราะเบิร์ดพูดได้จับใจเหลือเกิน....
“ถ้าจะสัมผัสด้วยเหตุผลล้วนๆ” ก็คง “เหมือนกับเราเอาหินไปวางบนปีกผีเสื้อ..”
บางที...ถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งและส่งตรงถึงใจเรานั้น ก็ทำให้เรารู้สึกสะเทือนใจด้วยความเข้าใจ และด้วยความเข้าใจนี้ จะทำให้”ใจ”ของเราละเอียดอ่อน
และพร้อมจะเข้าใจ “หัวใจ” ผู้อื่น ได้อย่างเข้าถึงใจเขามากขึ้นกว่าเดิม
ถ้อยคำทั้งหมดของเบิร์ด......สื่อความหมายจากใจถึงใจได้ละมุนละไมนัก และทำให้พี่เข้าใจความรักของผีเสื้อปีกบางมากขึ้น : )
วันนี้ พี่ได้”ผีเสื้อตัวน้อย”ของพี่คืนมาแล้ว และพี่ก็จะทะนุถนอมหัวใจดวงน้อยที่แสนงดงามและบอบบางของเขา ด้วยความรักทั้งหมดจากหัวใจของพี่
ขอบคุณเบิร์ดมากที่สุดเลยนะจ๊ะ : )