สวัสดียามเช้าอันแสนอบอุ่นกับบล็อกดีๆของพี่แอมป์ค่ะ ไม่ได้มานานแล้ว………มาทีไรเจ๋งสุดๆเลยค่ะพี่ อิจฉานะ คนที่มีอรรถรสด้านทักษะการเขียน อย่างพี่แอมป์ คุณเบิร์ดด้วยอีกคน

การเป็นผู้ให้ ต้าว่ามันช่างอิ่มเอิบใจกว่าเป็นผู้รับตั้งโขเลยเนอะ…ต้าเข้าใจความรู้สึกของพี่ตอนไปเจอหลานที่สนามกีฬานั่น…..เพราะต้าก็ประสบมาหลายหนเช่นกัน………….หลานชายของต้า อยู่อนุบาล 3 กำพร้าพ่อตั้งแต่อายุ 8 เดือน แม่ก็ไปแต่งงานใหม่ แกจะนอนใต้จั๊กกะแร้ต้าทุกคืน ตอนนี้เป็นหนุ่มน้อยร่างกายแข็งแรง เป็นนักวิ่งเหรียญทองของร.ร.ไปแล้ว….มักจะถามให้บาดใจทุกครั้งว่า….ทำไมพ่อแม่ของนนท์ ไม่อยู่ละ เวลาที่นนท์วิ่ง ได้เหรียญทองแบบนี้…..นอกจากจะอึกอีกๆทุกครั้งก่อนตอบ ต้าก็จุกที่หัวใจทุกที….มันยากที่จะอธิบายสิ่งละเอียดอ่นแก่เด็กเล็กนะคะ อย่างไรซะ…ทุกชีวิตก็มีการจัดการตัวเองอยู่แล้ว….เราแค่ช่วยส่งเสริมให้ความรัก ความเอ็นดูแก่ชีวิตเล็กๆเหล่านี้จนเขาแข็งแกร่งต่อไปดีกว่านะคะพี่แอมป์ สู้ๆค่ะพี่