ในฐานะที่เป็นนิสิตรู้สึกดีใจนะคะที่อ.ได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว อ.เองถือว่าทำได้ดีที่สุดค่ะ แม้จะไม่เคยเรียนกับอ.แต่สัมผัสได้จากความตั้งใจจริงที่เขียนไปในblogนี้ อย่างน้อยอ.ก็ได้ย้อนถามตัวเอง ไม่ใช่เรื่องแปลกค่ะทุกคนต่างมีความหวังและความฝัน คนบางคนใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตามหาความฝัน แต่จริงๆแล้วเรากลับไม่รู้เลยว่ามันอยู่ที่ไหน จะเจอมันเมื่อไร ไม่ว่าอะไรก็ตามที่เราทำแล้วมีความสุข ความสุขของเราไปมีผลต่อคนอื่นแค่นี้ก็ยิ่งใหญ่กว่าการตามหาความฝันแล้วค่ะ  เราเองก็ต่างทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ทุกคนต่างมีหน้าที่ที่ต่างกันออกไปแต่สิ่งที่ต่างกันจริงๆคือคนนั้นนอกจากจะมีคำว่าหน้าที่เป็นบรรทัดฐานแล้วเค้าคนนั้นได้ใส่หัวใจลงไปในหน้าที่นั้นหรือไม่ อ.เองก็เช่นกันค่ะ จิตวิญญาณของความเป็นครูที่มุ่งหวังที่จะเห็นลูกศิษย์ของตนนั้นเป็นคนดีมีคุณภาพ บางทีอ.รุ่นเก่าๆเองก็อาจเคยคิดว่าอ.รุ่นที่เก่ากว่ารุ่นของท่านย่อมดีกว่า แต่เมื่อท่านมองมาที่อ.แล้วก็จะเห็นคนที่มีคุณภาพอย่างอ.ผู้เป็นลูกศิษย์อยู่ตรงนี้ มันจะดีสักแค่ไหนคะถ้ายังไงเราก็ต้องทำให้ดีที่สุด จนกว่าจะไม่สามารถทำได้ ในเมื่อเราทำได้เราก็ควรจะทำ ดีกว่าอยู่เฉยๆผลของความพยายามไม่ได้อยู่ที่ต้องสำเร็จเสมอไปนะ จริงๆแล้วการสอนนิสิตเนี่ยต้องยอมรับว่าเราไม่สามารถจะเปลี่ยนแปลงใครได้แต่มันจะทำให้เราเข้าใจนิสิตมากขึ้นนะคะ...ซึ่งต้องขอยอมรับเลยว่าการเป็นอ.นี่คงจะลำบากไม่ใช่น้อย เพราะการจะสอนคนอื่นได้ก็ต้องสอนตัวเองให้ได้ก่อน ยังไงก็ขอชื่นชม อ.นะคะสำหรับการเป็นผู้ถามคำถามที่ดีต่อตนเอง