สวัสดีครับคุณสิงห์ป่าสัก

เพราะคิดนอกกรอบเราจึงก้าวหน้า ในจังหวัดที่ผมอยู่ผมเอาคอมพิวเตอร์มาใช้งานสั่งสำนวน ร่างฟ้อง พิมพ์ฟ้องเป็นคนแรก ได้ผลครับ งานไหนสำนวนหนาเป็นลังแม่โขง หัวหน้าก็จะจ่ายผมเพราะจ่ายคนอื่นแล้วทำไม่ทัน ฮา...

อ่านบทความกฎหมายที่เขาพิมพ์แจกจ่ายชาวบ้านแล้วเรารู้สึกว่าน่าเบื่อ แล้วถามตัวเองว่าชาวบ้านเขาอยากอ่านหรือเปล่า ก็เลยเขียนเองแบบรู้สึกว่าเราเป็นชาวบ้าน เขียนให้คนที่นี่เขา ฮา...เขาจะได้รู้กฎหมาย

เวลาเดินเข้าไปที่สำนักงานอัยการจะมีเก้าอี้ไม้แบบยาว นั่งเรียงเป็นแถว เรารู้สึกว่าเครียดก็เลยสั่งซื้อโต๊ะสนามแบบกลม มีเก้าอี้เท้าแขนได้ มาห้าหกตัว มีกาแฟให้ชงกินเอง มีเคเบิ้ลให้ดู ชาวบ้านชอบเขาบอกว่าเหมือนมานั่งพักผ่อนหย่อนใจ ฮา...

ใครเขาคิดว่าผู้ต้องหาคือผู้กระทำผิดไม่ต้องเอาใจ แต่เราคิดว่าเขาคือลูกค้า เราเป็นผู้บริการความยุติธรรม เราเอาคำสั่งไม่ฟ้องซึ่งเขาถือเป็นความลับของราชการแต่ของเราเอามาใส่แฟ้มให้ประชาชนตรวจสอบ พอเราจะสั่งไม่ฟ้องใครก็ไม่เห็นมีใครว่า แต่เคยมีครั้งหนึ่งได้ออกไอทีวี ดังระเบิดเพราะพ่อคนตายไปร้องว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่พอเราชี้แจงเหตุผลกลับเป็นว่าผู้ชมรายการส่ง sms มาชมว่าเราตอบมีเหตุผล ฮา...

แต่รับราชการมายี่สิบกว่าปีได้สองขั้นมาสองครั้ง ครั้งที่หนึ่งถามอัยการสูงสุดถึงหลักเกณฑ์การได้สองขั้นเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ได้เหมือนเพื่อน หัวคิวได้ไปแล้ว ๓ ครั้ง น้องรุ่นหลังหัวคิวของรุ่นหลังได้มาแล้วสองครั้ง เอ๊ะไอ้เราอยู่ท้ายคิวแล้วผลงานเยอะแยะทำไมไม่ได้ ปีถัดมาได้สองขั้นอยู่คนเดียว ฮา...ผู้ใหญ่บอกว่าคนจะได้สองขั้นมันต้องอยู่ที่ความดีความชอบ เอ็งดีใครๆก็ยอมรับ แต่ปากอย่างนี้นายอาจไม่ชอบ อิอิ