ยินดีกับหลานๆบ่าวหน้อย-สาวหน้อยตังหลายที่สนใจเรื่องบ้านล้านนา

พิณเพียะ(อ่านว่าพินเปี๊ยะ) มีมานาน  ในวรรณคดีไทยภาคอื่นจะบันทึกไว้ว่า" ยินเสียงพะเยียบรรเลงแว่ว..."

คำว่า" พะเยีย" ก็คือเปี๊ยะบ้านล้านนานั่นเอง

พอดีบ้านลุงมีสองเลา  ซื้อเก็บไว้ให้ลูกหลานดู พยายามฝึกเล่นมันเล่นยากมาก ต้องเปลือย-อกคือไม่นุ่งเสื้อ  เพราะต้องเอาส่วนกะลาครอบที่อกด้านซ้ายหรือขวาตามถนัด  ส่วนผู้หญิงให้เอาส่วนกะลาครอบช่องท้อง  เวลาดีดเสียงดังเพียงเสียงเดียว ลองฟังเพลงคำเมืองปัจจุบันจะได้ยินเสียงเปี๊ยะดัง สลับกับเสียงปี่บ้าง  เสียงซึงบ้าง หากอยากเห็นลองไปดูวงดนตรีพื้นเมืองที่เขากำลังแสดงตามที่ต่างๆ จะเห็นคันไม้ด้ามยาวติดข้อไม้และกะโหล้ง(กะลา)พร้อมมีสายดีด   ที่สำคัญปลายด้ามคันถือเรียกกันว่าหัวเปี๊ยะ จะทำด้วยโลหะเช่น  ทองเหลือง  ขาง  เหล็กทำเป็นรูปหัวช้างบ้าง  หัวนาคบ้างเพื่อใช้ผูกสาย  ดังนั้นบางครั้งเรามักได้ยินคำว่า " พิณหัวจ๊าง(ช้าง)"  ก็คือเปี๊ยะนั่นเองครับ

คำว่า"เปี๊ยะ"หมายถึง  อวด  เอามาแสดงนั่นเอง