สวัสดีค่ะคุณ Kati

ชอบบันทึกนี้จังค่ะ เพราะโดน โด๊น โดน..

ในความเป็นจริงมนุษย์ทุกคนมีการแข่งขันทั้งสิ้นมีการแพ้ ชนะ มีการอยากที่จะเป็นที่หนึ่ง ..มีความฝันของตนเอง  การแบ่งปันส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นเมื่อคนๆนั้น " พอ "..เบิร์ดเคยนั่งสังเกตุเวลาทานข้าว ( ไม่นับคู่รักหมาดๆนะคะ )  เบิร์ดพบสัจจะอย่างหนึ่งว่าเวลาที่ท้องหิว ทุกคนจะก้มหน้าก้มตาทานแต่เมื่อเริ่มอิ่มก็จะเริ่มคีบให้คนอื่น ตักให้คนอื่น...การแบ่งปันความเผื่อแผ่ การไม่คิดถึงตัวเองส่วนใหญ่จึงเกิดขึ้นเมื่อเรา " พอ "ในระดับหนึ่งนั่นเองนะคะ .. นึกถึงมาสโลว์จังเลยค่ะ ^ ^

การเป็นคนแถวสองไม่ได้หมายความว่าไม่มีความหมายเลยนะคะเพราะผู้นำจะเป็นผู้นำำได้อย่างไรถ้าไม่มีผู้ตามเนาะคะ ^ ^ ...การเป็นเบอร์สอง สาม สี่ ฯลฯ ก็ล้วนเป็นเฉกเช่นกันเลขแต่ละลำดับล้วนมีเลขเดียวเป็นอัตลักษณ์ของตัวเองทั้งสิ้นและในระบบจำนวนหรือระบบกว้างๆในโลกนี้ถ้าขาดเลขใดเลขหนึ่งไปจำนวนหรือจะสมบูรณ์ ?

และบนเส้นทางของการจะได้ " เป็น " คงไม่เหน็ดเหนื่อยยากลำบากเท่าการรักษาสิ่งที่เราได้เป็นไว้นะคะ..เบิร์ดชอบความเห็นภายหลัง " ขวดที่สอง " ของเพื่อนคุณ Kati มากเลยค่ะ เป็นผู้คนแถวสอง ไม่ใช่ผู้คนสองแถว

ไม่ต้องยากลำบากกับชีวิตจนเกินไป..

เพราะคนแถวสอง ยังรอคอยโอกาสในชีวิตได้

ไม่ต้องเร่งรีบเผชิญหน้า ไม่ต้องนั่งวางตัวให้ยากลำบาก ไม่ต้องเบียดคนข้างๆ และพยายามไม่มองหน้าใคร ไม่ต้องหันหน้ามองคนที่เหนือกว่า แบบที่คนในสองแถว ต้องนั่งเผชิญหน้า..

ขอบคุณมากค่ะสำหรับบันทึกที่โดนสุดๆบันทึกนี้ ^ ^์