บางทีอาจจะมีอีกมุมมองหนึ่งครับ
ในทฤษฎีการได้มรดกนั้น ตั้งอยู่บนพื้นฐานของเศรษฐศาสตร์ และบริบทของสังคมตะวันตกซึ่งปัจเจกชนมีชีวิตของตนเอง เมื่อพ้นวัยรุ่นก็แยกออกไปใช้ชีวิตและสร้างตัวเอง
- Bernheim, B.D.; Shleifer, A.; Summers L.H. (1985) “The Strategic Bequest Motive” in Journal of Political Economy, Vol 93, No. 6, 1045-1076, www.jstor.org
โดยพื้นฐานของสังคมไทยนั้น ลูกๆ ไม่ได้ตัดขาดจากพ่อแม่ แม้ว่ามีครอบครัวของตัวเอง บางทีก็ยังอาศัยอยู่กับพ่อแม่ หรือหากแยกครอบครัวออกไป โดยปกติก็ยังแวะเวียนกลับมาเยี่ยมเยียน มากหรือน้อยขึ้นกับหลายปัจจัย
ประเด็นที่ผมสนใจคือ มีปัจจัยพิเศษอะไรหรือไม่ ที่พ่อแม่ผู้สูงอายุเป็นคนทำให้ลูกหลานไม่เข้าหาเอง มรดกตามทฤษฎีนั้น อาจจะเป็นปัจจัยหนึ่ง ความบีบรัดทางเศรษฐกิจ ที่คนพยายามเอาตัวรอด ก็อาจเป็นอีกปัจจัยหนึ่ง
ความเสื่อมของร่างกายผู้สูงอายุ คงจะเป็นปัจจัยที่ซับซ้อนทีเดียว เมื่อร่างกายเสื่อมโทรม เดินเหินทำงานไม่คล่องแคล่วเหมือนในอดีต การที่ผู้สูงอายุต้องการการดูแลช่วยเหลือมากขึ้น ทำให้เกิดอาการขึ้นสองอย่างคือ
- การที่ผู้สูงอายุให้ใครทำอะไรให้นั้น มักจะไม่ถูกใจเหมือนทำเอง เพราะคนแต่ละคนไม่เหมือนกัน คิดต่างกัน ประสบการณ์ต่างกัน เมื่อไม่ได้ดั่งใจ ก็เริ่มแสดงออกโดยการบ่น และกลับเป็นการผลักใสลูกหลานออกไปโดยอ้อม (และไม่รู้ตัว)
- คุณค่าของสังคมเกี่ยวกับความสำเร็จเปลี่ยนไปครับ, สิงคาลกสูตร ในส่วนทิศทั้ง ๖, ตอน ๒๓ (หน้าที่ต่อมารดาบิดา) และ ๒๔ (หน้าที่ต่อบุตร), สัญชาตญาณมนุษย์ต้องการ(ให้ตน)อยู่รอด หน้าที่ที่จะต้องตอบแทน -- โดยความสำนึกเข้าใจ โดยความสม่ำเสมอ -- กลับกลายเป็นภาระ เมื่อเป็นภาระ ที่ไม่เกิดอรรถประโยชน์ จึงไม่มีการกระทำ ทำให้ผู้สูงอายุถูกทอดทิ้งครับ