สวัสดีค่ะน้องเม้ง

พี่แอมป์รีบกระโดดตุ๊บเข้ามาโดยยังมิได้ถอดหมวก(ในบันทึกก่อน)  ที่จริงพิมพ์ไว้ยืดยาวแต่อ่านแล้วเป็นความรู้สึกมากกว่าแนวทางแก้ปัญหา  ก็เลยเก็บไว้อ่านเองสนุกเอง  เม้งจะได้ไม่ปวดหัวตามพี่  : )

ข้อคิดสำหรับครูสอนเลขนี้ดีจังค่ะ  พี่แอมป์ชอบข้อนี้มาก  " เอาใจเด็กมาใ่ส่ใจครู เอาความรู้ในครูไปเสริมให้เด็ก"  ดูใกล้ชิดและเป็นกัลยาณมิตรดีชะมัด

พี่แอมป์เห็นอย่างนึงนะคะ  (สำหรับเด็กไม่เก่งอย่างพี่แอมป์)  เวลาเราเรียนเลขยากๆ  โดยไม่รู้ว่าเราต้องเรียนไปทำไม  และที่ครูให้เราฝึกทำแบบฝึกหัดยากๆ(ทุกหัวข้อเนื้อหา) เป็นคุณอย่างไรแก่ชีวิตเรา   เราจะเรียนด้วยความรันทดอย่างแท้จริง  
....เพราะเราไม่รู้จริงๆว่าทำไมครูบังคับให้เราทำสิ่งยากๆนี้ (และตำหนิอย่างแรงเมื่อเราทำไม่ได้อีกต่างหาก) เศร้าชะมัด....

ถ้าครูจะกรุณาบอกให้ซาบซึ้งจับใจ ว่าที่เรียนไปนี้สักวันจะเป็นคุณอย่างไร  แม้เราจะเรียนไม่เก่ง  แต่ความรู้นี้จะเป็นประโยชน์แก่เราเพียงไหน 

ถ้าเพียงแต่ครูบอกเราด้วยความรัก  ด้วยความเมตตา  ด้วยความรู้สึกว่าเรายังมีความป็นมนุษย์เท่าเพื่อนคนอื่นๆ 

.....ถึงแม้เราจะไม่เก่งเลยสักนิด  แต่เราก็รู้จักคิด  และเข้าใจได้เหมือนกัน.....  คือพี่นึกแล้วก็ไม่ได้งอนเลย แค่รู้สึกจ๋อยๆนิดหน่อยเท่านั้น  : )

รอบอกตอนมัธยมไม่ทันดอกจ๊ะเม้ง  ต้องบอกเด็กๆตั้งแต่อยู่อนุบาล  เด็กอนุบาลก็มีหัวใจ  อิอิ  ถ้าครูมองเด็กเป็นมนุษย์ และบอกเขาด้วยหัวใจ  ชี้ให้เขาเห็นคุณค่าของคณิตศาสตร์เพื่อชีวิตอย่างง่าย   เด็กจะรับรู้ถึงความปรารถนาดีและเปิดใจรับความรู้นี้อย่างง่ายดาย ตั้งแต่อนุบาล ประถม และมัธยม(แม้ว่าเด็กบางคนจะไม่ชอบวิชานี้สักเท่าไหร่นักก็ตาม)

....ขอแค่บอกเขาดีๆเท่านั้น... 

และจุดหักเหของความรู้สึกที่มีต่อวิชานี้  พี่แอมป์คิดว่าส่วนใหญ่อยู่ในระดับประถมปลายและมัธยมต้นนะจ๊ะ  เด็กๆเขากำลังรับรู้ตัวตนว่าเขาเป็นใคร  กำลังก่อร่างสร้างรูปตัวตนที่พึงประสงค์ (ด้วยกำลังของวัยพายุบุแคม)

ถ้ามีใครสักคนประณามว่าเขาช่างไร้ความสามารถ  ปราศจากสติปัญญา   ด้วยการสื่อสารบางชุดที่ไม่จำเป็นต้องตรงเด๊ะตามตัวอักษรแบบที่พี่ว่า  แค่นี้ก็ทลาย"ตัวตน"ที่กำลังพยายามหาจุดภูมิใจของเขาได้อย่างชะงัด  

น่าเสียใจที่สุดเลย  ความรู้ที่เป็นประโยชน์แก่ชีวิตเช่นนี้  ต้องพบจุดจบด้วยการสื่อสารที่เกิดจากความไม่รัก เป็นพื้นฐาน  และพี่แอมป์ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นอีกต่อไปเลย  คิดแล้วเป็นห่วงหลานๆชะมัด 

 ขอบคุณเม้งที่เปิดประเด็นให้พี่คิดก่อนนอนนะคะ  ขออภัยหากความเห็นนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกมากกว่าแนวทางแก้ปัญหา  เพราะพี่แอมป์คิดว่าสำหรับบางเรื่องนั้น อารมณ์ความรู้สึก และทัศนคติ ก็มีส่วนเกี่ยวข้อง และอาจเป็นตัวแปรสำคัญ  เป็นถึงขั้นกุญแจไขปัญหาได้เลยอะค่ะ    

ขอบคุณเม้งมากๆอีกที และขอให้งานวิจัยของเม้งผ่านฉลุยโดยเร็วด้วยจ๊ะ  : )