สวัสดีค่ะอาจารย์อารีรัตน์

ดิฉันอ่านบันทึกนี้ของอาจารย์เมื่อวันก่อนและตั้งใจจะเข้ามาตอบ แต่ได้พลัดหลงไปเสียในดงบันทึก (คือนึกว่าจำไว้แล้ว แต่พอจะหาก็นึกไม่ออก  โชคดีที่เจอบันทึกล่าสุดของอาจารย์  เลยได้ตามกลับมา)    : )

เรื่องของ"การ(ฝึกให้รู้จัก)ให้"นี้น่ารักนักนะคะ  เด็กๆคงเรียนรู้อะไรไปได้มากมาย  และหลากหลาย เมื่อเขาได้สะท้อน(คุยกันเอง ครูคุยให้ฟัง  ได้ยินได้เห็นได้ฟัง ได้รับรู้จากการสื่อสารต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตประจำวัน) และย้อนคิด (ว่า การให้คืออะไร   การให้แบบหวังผลคืออะไร  การให้ด้วยใจบริสุทธิ์คืออะไร ท่าทีที่มีต่อการให้ ควรเป็นอย่างไร)  สักวันเมื่อเขามีวุฒิภาวะและเป็นผู้ใหญ่พอ  เขาคงจะตระหนักรู้ถึงคุณค่าของการให้อย่างแท้จริง 

ชอบที่คุณ Ninko  บอกด้วยนะคะ "ในมุมหนึ่ง มักจะมีมุมที่กลับกันเสมอ" 

ดิฉันเคยเจ็บปวดใจนัก  เมื่อไม่รู้ว่าในความรัก ก็มีความไม่รักด้วย  ถ้าเราอยู่อย่างไม่รู้เท่าทัน  เราก็จะคาดหวังอยู่มุมเดียว 

และทุกครั้งที่เราเลือก....  สิ่งที่เราไม่ได้เลือกจะติดมาด้วยเสมอ 

(คือดิฉันพูดถึงความรักอย่างกว้างๆนะคะ)  : )

ดิฉันชอบบันทึกของอาจารย์เพราะมีคำว่าความรัก  และคำต่างๆอันเนื่องด้วยความรัก ความเอื้ออาทร ความละเอียดอ่อน และความเป็นมนุษย์  และที่ชอบที่สุดคือ หัวใจครู ของอาจารย์ทุกท่านที่อาจารย์ได้เล่ามา  การได้รับรู้เรื่องดีๆอย่างนี้ทำให้ดิฉันอยากติดตามด้วยความชื่นใจต่อไป

ขออภัยหากดิฉันพูดอะไรเพ้อเจ้อพรรณนาไปนะคะ  นานๆจะเจอบล็อกที่โยงความรู้กับความรักเข้าหากันได้เป็นใจเดียว   ชื่อบล็อกของอาจารย์จับใจดิฉันจังเลยค่ะ 

ขอบพระคุณอาจารย์มากอีกทีค่ะ : )