หวัดดีจ๊ะหว้า

สอบปลายภาครึยังจ๊ะเนี่ย  ของพี่กำลังตีลังกาตรวจข้อสอบหูตาลายตามแบบฉบับครูไทย  ที่ทำยังไงก็ไม่เร็วเท่า อาจารย์กุ๊กเกิ้ล  คลิกเดียวอยู่  (นามสกุลแกเก๋แฮะ)  : )

หว้าตั้งประเด็นดีจังเลย  แต่พี่ตอบไม่ถูก  เอ่อ...  สงสัยต้องบอกเด็กว่า  "ความเก่งไม่สู้  ความรู้ไม่เท่า  แต่ความเร้าใจน่ะสูสี"  ไม่เชื่อมาเจอครูแบบตัวเป็นๆดูดิ่     พอเธอหลงมาเราเก๊าะจับฝึกงานให้น่าดู  ให้กูเกิ้ลชิดซ้ายตกคูไปเลย    อิอิ 

พี่ยังเชื่อเรื่องความเป็นมนุษย์อยู่เสมอจ๊ะ  และจะยังคงเชื่อต่อไป  พี่เชื่อว่าตราบเท่าที่เรายังมีความเป็นมนุษย์  เราก็ยังต้องการการสื่อสารแบบที่เห็นตัวตน จับต้องได้  และมีหัวใจ  คือการรับรู้สุขทุกข์ของอีกฝ่าย แบบเอาใจไปใส่ใจ  ส่งใจถึงกัน และแบบนั้นแหละที่สมองกลทำไม่ได้ 

พวกเขาเป็นได้แค่คลังความรู้ให้เราไปคุ้ยหา  แต่พวกเขา"สร้าง"ความรักความผูกพัน และความปรารถนาดีต่อกันแบบที่มนุษย์สร้างให้แก่กันและกันไม่ได้  

ไหนๆก็ไหนๆแล้ว  แวะมาแล้วจะจากไปเสียเฉยๆกระไรได้  พี่เลยขออนุญาตเอาเพลงยาวเอ๊ยเอากลอนบ้านๆที่แต่งไว้สมัยโพสต์ที่วิชาการด็อตคอม  มาแอบแปะไว้ที่บล็อกหว้าอีกหนึ่งที   เพี่อเป็นที่ระลึกสำหรับอาจารย์กุ๊กเกิ้ลที่นับถือของพี่ 

 ครู กับ คอมฯ ย่อมช่วย อวยเรียนรู้
คอมฯ มี ครู สรรค์สร้าง วางทิศให้
ครู มี คอมฯ เป็นเครื่องมือ ถือคู่ใจ
จำลองให้ ศิษย์ได้เห็น เหมือนเป็นจริง

คอมฯ จำลอง ที่ว่าแน่ ได้แค่เห็น
แต่ครูชี้ สิ่งที่เป็น ทุกๆสิ่ง
ว่าที่เห็น ..และเป็นไป.. อาจไม่เป็นจริง
"ครู"ฝึกให้ ศิษย์ใจนิ่ง เห็น"จริงแท้"

คอมฯมาช่วย ให้รู้ ให้ดู ให้เห็น
แต่คอมฯ "ทำให้เป็น" ไม่ได้แน่ๆ
หน้าที่ครู สร้างคนดี มิผันแปร
หน้าที่คอมฯ เสริมซอฟต์แวร์ ช่วยคุณครู  ..

 : )   อิอิ    พี่ว่าของพี่ไปเรื่อยเจื้อยเลยจ๊ะ   ขออภัยที่ยาวไปห้ากิโลแม้วเช่นเคย      คืนนี้ขอให้หว้าหลับฝันดี และหายปวดข้อเท้าเร็วๆนะจ๊ะ