หนูไม่เข้าใจเลยว่า เพราะอะไรทุกครั้งที่เปิดประเด็นอะไรสักอย่าง ไม่ช้า (5 คำถาม )ก็เร็ว (3 ประโยค) มันจะต้องเกิดกรณี - เหมือนจะ - เข้าใจ แต่มันออกนอกเรื่องนอกรอยไปอย่างไม่น่าเชื่อ ระหว่างเราไปซะทุกที  เรื่องบางเรื่องไม่เห็นน่าจะเข้าใจยากที่ตรงไหน แต่เราก็ไม่เคยมีสักจุดหนึ่งของเวลา หรือบทสนทนาที่ -เข้าใจ- ตรงกัน มากพอที่จะต่อยอดออกไปจากจุดเริ่มต้นได้เลย   แต่ช่างมันก็ได้ค่ะ  บางทีหนูคงต้องไปหาเอาจากคนอื่นบ้าง อย่างที่อาจารย์เคยได้ ... กรุณาเหลือเกิน ...  ในการแนะนำไว้สักที

ข้อแรก  เรื่องด่วนสรุปนั้น ไม่แน่ใจนักว่าเป็นหนูเองที่ทำอย่างนั้น เนื่องจาก

ส่วนเขา  ก็เคยบอกว่า เขารู้จักเห็นอกเห็นใจคนอื่น และช่วยเหลือคนอื่นมากขึ้นตั้งแต่ขึ้นมาเรียนชั้นคลินิกนี่

นั่นสะท้อนที่มาจากการ ฟัง เขาเล่าถึง เศษเสี้ยวหนึ่งของประสบการณ์ชีวิตของตัวเขาเอง มากกว่าที่จะเป็น สังเกตเห็นว่า เขาเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ด้วยหนูตัวเอง หรืออาจารย์เข้าใจว่าอย่างไรคะ 

แต่ไหนแต่ไรหนูไม่สน และไม่อยากพูดถึง ให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของใคร ที่ไม่เกี่ยวกับตัวหนูเองอยู่แล้วค่ะ  นอกจากเขาจะเป็นคนเดินเข้ามา ถาม บอกเล่า และขอให้ช่วยให้ความเห็นหน่อย เป็น -นิสัย - อยู่ในสายเลือดทีเดียว

หนูสงสัยอยู่แต่ว่า อาจารย์ช่างอยากจะฟังเรื่องอะไร ของใคร หรือเสียงสะท้อนภายในของใครต่อใครอย่างเห็นมันเป็นเรื่องสุนทรีย์ดีจัง  เพียงแต่ เป็นเรื่องของใครก็ได้ ยกเว้นเรื่องที่หนูเพียรจะพูด จะเขียนซ้ำซากอย่างไร ไม่เห็นอาจารย์จะอยากฟัง อยากจำ หรืออยากจะพยายามเข้าใจ