สวัสดีค่ะ

ได้ไปอ่านบันทึกของคุณหมอรวิวรรณแล้วพร้อมมอบช่อดอกไม้เป็นกำลังใจด้วย

ชื่นชมและประทับใจมากค่ะ

รักษากายเด็กๆ ด้วยยาต้าน  ด้วยระบบโรงพยาบาล เท่านั้นไม่พอ

ต้องรักษาจิดใจที่มีบาดแผล ที่โหยหาความรักความอบอุ่น จิตใจที่รู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าของเด็ก

   โดยส่วนตัว ก็ปรารภกับคนใกล้ชิดหลายๆคนว่า เห็นเด็กๆตามสถานสงเคราะห์แล้ว สงสารมากค่ะ

เด็กทุกคนต้องการความรัก ความอบอุ่น ยิ่งตัวเอง มีหลานเล็กๆที่รักเขามาก ก็ยิ่งคิดถึงเด็กๆเหล่านั้น มีโอกาสก็ได้ไปเยี่ยม เสมอค่ะ

คิดถึงคุณโอ๋นะคะ

เอาภาพธรรมชาติมาฝากหลานๆด้วยค่ะ