ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นของคุณปภังกรค่ะ อ่านแล้วมีกำลังใจทำงานหน่อยค่ะ  ถ้างานวิจัยจะน่าเชื่อถือหรือไม่ ขึ้นอยู่กับชื่อ   ตำแหน่งและซี ละก็ตอนเนี่ยคงท้อใจน่าดู   เล่าสู่กันฟังนะค่ะ   ตอนนี้ข้อมูลเกี่ยวกับการดำเนินงานควบคุมโรคทางแมลงบางเรื่องมีน้อย ประกอบกับทางพื้นที่เราเอง ก็มีข้อมูลน้อย  การทำงานเป็นแบบเดิมๆ รับคำสั่งแล้วก็ทำ ทำ ทำ   ปัญหาที่เกิดมา 10 -20 ปี ก็ยังคงเกิด และก็ไม่มีสัญญาณบอกว่า ตื่นเถิดชาวไทย ท่านทำแบบเดิมไม่ได้อีกแล้วนะ  ท่านจะมัวแต่รักษาโรคให้หายจากคน  แต่ท่านไม่ได้รักษาคนให้หายจากโรค    มีโอกาสเข้าไปสัมภาษณ์ประชาชนในพื้นที่เสี่ยง ถามว่ารู้มั้ยค่ะว่าทำไมเราถึงป่วยเป็นมาลาเรีย ชาวบ้านก็บอกว่ารู้ ยุงไง  เราก็ยิ้มหน้าบานชื่นใจว่าชาวบ้านท่าทางจะรู้    พอถามว่ารู้มั้ยค่ะว่าเป็นยุงอะไร   ชาวบ้านก็ตอบทันทีเลยว่า  ออ… ยุงลายไงหมอ (จริงๆ เขินกับการให้เกียรติของชาวบ้านที่เรียกเราว่าหมอ แต่รู้สึกละอายว่าถ้าฉันเป็นหมอฉันก็ต้องทำให้คุณไม่ป่วยให้ได้ซิ) จากนั้นหน้าเราก็หุบ แล้วก็หันไปมองเจ้าหน้าที่เรา  พร้อมกับยิ้มแล้วก็พูดไม่ออก แต่ก็ได้อธิบายไปว่าไม่ใช่นะค่ะ จริงๆแล้ว……(แบบว่ายาว)   เท่าที่ศึกษาชาวบ้านมีความรู้เรื่องโรคนะ แต่อาจไม่ชัดเจน   เป็นหน้าที่ของหน่วยงานพื้นที่ละมีวิธีการหรือกิจกรรมอะไรลงไปแก้ปัญหาตรงนี้   เวลาทำงานวิจัยเรามีเหตุผลความมุ่งหวังซ่อนเร้น(เรื่องงานนะ)มากมายที่อยากให้งานวิจัยเป็นสัญญาณเตือนหน่วยงานพื้นที่ให้ ลงมือทำอะไรซักอย่างได้แล้ว  แต่เวลาเขียนโครงร่างงานวิจัย จะใส่จินตนาการนอกกะลามากไป ก็ไม่กล้า   แต่ยังไงขอให้นักวิจัยทุกท่านมีกำลังใจในการทำงานวิจัยดีดี ออกมาใช้หรือเพื่อช่วยแก้ปัญหาให้บ้านเมืองในต่อๆไปนะค่ะ