สวัสดีค่ะน้องหมอ

พี่เอารูปมาฝากค่ะ

ีพี่ยังไม่ได้ขึ้นบันทึกเรื่องนี้เลย แต่น้องหมอสรุปได้ดีกว่าเยอะเลยค่ะ อ่านแล้วนึกถึงตอนที่อ.ศิริศักดิ์สอนพี่เมื่อก่อนเลยค่ะ ^ ^

กว่าจะฝึกตัวเองให้มีสติบ้างต้องใช้เวลาพักหนึ่งเลยค่ะ ^ ^   แต่พอได้บ้างแล้วคุ้มค่าจริงๆ

อ.ศิริศักดิ์บอกพี่ตอนนั่งรถกลับมาด้วยกันว่าน้องหมอเป็นคนหนึ่งที่มีบารมีเก่าค่ะ

เรื่องที่เป็นเจ้ากรรมนายเวรนั้นคงไม่ใช่หรอกค่ะ คงเป็นเพื่อนพี่น้องผู้ปฏิบัติ ร่วมทางเดินสายเดียวกันมากกว่า ^ ^ มีอะไรก็ช่วยเหลือแนะนำกันไป ตามกำลังที่มี

พี่ก็เป็นคนหนึ่งที่ฝึกแล้วก็มีประสบการณ์แปลกๆ เหมือนกัน แต่พอใจนิ่งสงบแล้ว ถึงพบหรือรู้สึกอะไรแปลกๆ กลับไม่รู้สึกตกใจกลัวหรือรู้สึกว่าตัวเองพิเศษอะไรอย่างที่เคยคิด ได้แต่ดูตาม .. อืมมม..มันก็รู้สึกแบบนี้ หรือเห็นเป็นแบบนี้ ... มันเป็นธรรมดา เป็นธรรมชาติ.. เหมือนกับว่ามันเป็นขั้นตอนหรือสิ่งที่คนปฏิบัติจะต้องพบพานบ้างน่ะค่ะ

เรื่องยุงกัดที่เล่าในบันทึกก็เป็นประสบการณ์ที่เคยเป็นเหมือนกันค่ะ แต่ก่อนตบแบบขาดสติเลยค่ะ เพราะโดนกัดเจ็บ ก็จะมีรีเฟลกซ์อัตโนมัติ แต่ตอนหลังพอโดนกัดจะกลายเป็นเป่าไล่หรือปัดไล่แทนค่ะ ^ ^

พี่คิดว่าวันที่ได้พบกันในวันนั้นไม่ได้เป็นเหตุบังเอิญเท่าไหร่ เพราะปกติ อ.ศิริศักดิ์จะไม่ค่อยสะดวกที่จะไปทานข้าวตอนเย็นข้างนอก แต่วันนั้นมันเป็นโอกาสของเราทุกคนที่จะได้เรียนรู้ ต่อยอดร่วมกันค่ะ พี่ยังรู้สึกเลยว่าตัวเองก็ได้เรียนรู้เพิ่มเติมจากการพบกันในวันนั้น รู้สึกว่าตัวเองต้องเพิ่มความเพียร ความวิริยะให้มากขึ้นกว่านี้ค่ะ ^ ^

ชักเขียนเยอะแล้ว ^ ^ แล้วแลกเปลี่ยนกันใหม่ค่ะ