กำลังเตรียมเอกสารประกอบการสอนเรื่องการพยาบาลผู้ป่วยที่มีภาวะปวดอยู่ค่ะ เลยเข้ามาหาข้อมูลใน website ดู เผื่อว่าจะมีข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์ ซึ่งก็ไม่ผิดหวังค่ะ เพราะข้อมูลที่ได้มาจากประสบการณ์ของผู้ที่เคยดูแลผู้ป่วยที่มีอาการปวดด้วยสาเหตุต่างๆ ความอดทนต่ออาการปวดของแต่ละคนเป็นสิ่งที่น่าทึ่งจริงๆ จากประสบการณ์การเป็นพยาบาลได้เจอผู้ป่วยที่มีความทนต่อความเจ็บปวดต่างๆ กัน ที่จริงก็น่าเห็นใจผู้ป่วยนะคะที่ยอมทนปวดเพราะเกรงใจพยาบาล หรือกลัวพยาบาล ดิฉันเคยเจอเหมือนกันที่พยาบาลใช้ตัวเองเป็นเกณฑ์ในการตัดสินว่าผู้ป่วยปวดมากหรือน้อยแค่ไหน และจะให้ยาหรือไม่เมื่อไหร่ แต่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นนานมากตั้งแต่ดิฉันเป็นนักศึกษาพยาบาลแล้ว แต่ตอนนี้นับว่าเป็นโชคดีของผู้ป่วยที่เรามีการนำเครื่องมือวัดความเจ็บปวดแบบต่างๆ มาใช้ และใช้ pain score ในการประเมินความเจ็บปวดมากขึ้น เดียวนี้ทีมสุขภาพให้ความสำคัญกับอาการปวดมาก และพยายามหาวิธีการบรรเทาอาการทั้งการใช้ยาและไม่ใช้ยา ที่บอกว่าความทนต่อความเจ็บปวดของแต่ละคนไม่เหมือนกัน และเป็นสิ่งที่น่าทึ่งนั้น ประสบการณ์หมาดๆ ที่เพิ่งผ่านมาคือ มีอาจารย์ที่คณะฯ คนหนึ่งผ่าตัดคลอดลูกทางหน้าท้อง อาจารย์เล่าว่า ขอยาแก้ปวดแค่ 1 ครั้งเท่านั้นในวันแรกหลังผ่าตัด หลังจากนั้นไม่ได้ขออีกเลย ดิฉันจึงถามว่า “แล้วไม่เจ็บแผลหรือคะ” อาจารย์ท่านนั้นตอบมาให้ดิฉันตกใจว่า “เจ็บค่ะแต่ทนได้ ถ้าคิดเป็น pain score ก็คงประมาณ 7-8 ค่ะ” ดิฉันจึงตอบกลับไปว่า “โอ้โห ตั้ง 7-8 ทนได้ยังไง ถ้าเป็นพี่คงต้องขอยาตั้งแต่เจ็บประมาณ 4-5 แล้วมั้ง” แล้วเราก็หัวเราะกันค่ะ น้องเค้าบอกว่าเค้าลุกจากเตียง เดินไปเดินมาตั้งแต่ครบ 24 ชั่วโมงหลังผ่าตัดแล้ว ทำตามตำราเป๊ะเลย เก่งจริงๆ สรุปที่อยากแบ่งปันก็คือ ความทนต่อความเจ็บปวด (pain threshold)ของแต่ละคนต่างกันจริงๆ ถ้าผู้ป่วยร้องขอยา ก็ต้องให้เค้านะคะ และผู้ป่วยก็ไม่ควรกลัวหรือเกรงใจที่จะขอยาค่ะ ไม่ปวดจะสุขสบายกว่าทนปวดอยู่นานๆ นะคะ ไปหาหมอหรือไปโรงพยาบาลก็เพราะต้องการความสุขสบายขึ้น เพราะฉะนั้นอย่าทนปวดอยู่เลยค่ะ ถ้ารับประทานยาได้ ไม่เป็นอันตรายก็ทานเถอะค่ะ