สวัสดีค่ะน้องหมอ

เมื่อวันก่อนไปเดินห้างสรรพสินค้า เพราะนัดไปทานข้าวกับครอบครัว เห็นข้าวของหรูหรา มากมาย  แต่ก่อนดูแล้วตื่นเต้นกับความสวยงาม แต่เดี๋ยวนี้ดูแล้วเห็นแต่สิ่งที่น่าเบื่อหน่าย เห็นแต่วัตถุที่ไม่มีชีิวิตจิตใจ ที่สามารถสร้างแรงกระตุ้นให้กับคนหลายๆ คนได้

เห็นคนที่เดินในห้างหรู หอบหิ้วสิ่งของมากมาย ราวกับของเหล่านั้นเป็นสิ่งสำคัญมากๆ ในชีวิต .. เห็นแล้วก็ได้แต่ปลง แล้วก็เห็นใจคนเหล่านั้นที่ยังยึดมั่นถือมั่นกับสิ่งที่เป็นอนิจจัง

เมื่อวานไปทานข้าวกับ อ.พิชัย กับน้องซูซานแถวสุขุมวิท ขาไปก็เห็นคนพิการคืบคลาน(แบบหนอน)ไปตามพื้น ร้องขอเศษเงินจากคนที่ผ่านไปมา เห็นคนทำงานขายของข้างถนน เรียกลูกค้าให้ซื้อของ เห็นแม่ที่นั่งอยู่ซอกข้างทาง ในอ้อมกอดมีลูกสาวสัก ๘-๑๐ ขวบ นอนหลับอยู่ คืนนี้ก็คงยึดซอกนั้นเป็นที่นอนเป็นแน่...

เห็นแล้วรู้เลยว่า ชีวิต เอาอะไรแน่ไม่ได้ และการเกิดเป็นทุกข์จริงๆ