ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งกับท่านอาจารย์ครับ 

ความรู้ที่แท้จริงย่อมต้องสามารถพิสูจน์ให้เห็นผลได้อย่างชัดเจนเป็นรูปธรรม มิฉะนั้นก็คงจะเป็นเพียงตัวหนังสือบนกระดาษหรือความคิดฟุ้งซ่านในสมอง หาประโยชน์อันใดไม่ได้ครับ

เพราะฉะนั้นเราคงต้องถามตัวเราบ่อยๆ ว่าเราฟุ้งซ่านอยู่รึเปล่า? ถ้าเราคิดว่าความรู้ที่เรามีเป็นของจริงก็ขอจงช่วยกันพิสูจน์ให้เห็นชัด ด้วยการช่วยกันพัฒนาประเทศของเราครับ แบ่งเบาภาระของพ่อหลวงครับ

ผมคิดว่าความรู้มีหนึ่งเดียวครับ คือความรู้ที่แก้ไขปัญหาได้ ไม่มีภาคทฤษฎี ไม่มีภาคปฏิบัติครับ