เปิบข้าว - จิตร ภูมิศักดิ์ 

เปิบข้าวทุกคราวคำ      จงสูจำเป็นอาจินต์
เหงื่อกูที่สูกิน     จึงก่อเกิดมาเป็นคน
ข้าวนี้นะมีรส     ให้ชนชิมทุกชั้นชน
เบื้องหลังสิทุกข์ทน     และขมขื่นจนเขียวคาว
จากแรงมาเป็นรวง     ระยะทางนั้นเหยียดยาว
จากรวงเป็นเม็ดพราว     ล้วนทุกข์ยากลำบากเข็ญ
เหงื่อหยดสักกี่หยาด     ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น
ปูดโปนกี่เส้นเอ็น     จึงแปรรวงมาเป็นกิน
น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง     และน้ำแรงอันหลั่งริน
สายเลือดกูทั้งสิ้น     ที่สูซดกำซาบฟัน