CKO  ในบทบาทของเขตพื้นที่
นอกจากจะเป็นผู้ปักธง(สั่งการ) แล้วผมคิดว่าควรอย่างยิ่งที่จะต้องสวมบทบาทของคุณอำนวยคนแรกในเขตพื้นที่(เพราะไม่มีใครจะเหมาะสมแล้ว)
ปัญหาของเขตพื้นที่คือ วัฒนธรรมการทำงาน ในขณะที่เราต้องการให้ทุกคนนำขุมความรู้ของตัวเองออกมาแสดง/นำเสนอ ในศูนย์จัดการความรู้สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา(ตั้งชื่อได้สุดยอดจริงๆ)
ผู้คนในสำนักงานเขตพื้นที่กลับเหมือนถูกบดบังการแสวงหาความรู้จากองค์กรของเขาเอง  มีคำพูดที่ถูกต้องอยู่อย่างคือ “ความรู้ในการปฏิบัติงานเราจะได้มา ก็ด้วยทรัพยากรในกระเป๋าของเราเอง”
เรามีห้องสมุดมีชีวิตเพื่อเด็กนักเรียนได้แสวงหาความรู้  สำนักงานเขตพื้นที่น้อยที่นักจะห้องสมุดมีชีวิตสำหรับเจ้าหน้าที่
เป้าหมายของ KM สำนักงานเขตพื้นที่ถูกกำหนดด้วยนโยบาย  ปัจจัยพื้นฐาน(การส่งเสริมสนับสนุนให้เจ้าหน้าที่สามารถเรียนรู้ได้อย่างอิสระ)เราไม่มีในสำนักงานเขต  
เรามีปัจจัยหลัก เป็นศูนย์จัดการความรู้ที่ทุกเขตพื้นที่สามารถเนรมิตได้ภายในข้ามคืน(แต่ไม่มีใครเข้าใช้นอกจาก webmaster)

เราตั้งสมมติฐานว่า  ทุกคนมีความรู้ดังนั้นทุกคนควร(จะต้อง)นำความรู้ของตนเองมารวบรวมเป็นองค์ความรู้ขององค์กร
ในขณะที่  ถ้าคุณต้องการความรู้สักเรื่องคุณต้องขวักเงินในกระเป๋าไปซื้อหนังสือมาอ่าน
ถ้าคุณต้องการฝึกอบรมสักเรื่อง(ไม่มีงบประมาณในแผนขององค์กร)คุณก็ต้องขวักเงินในกระเป๋าเป็นค่าเบี้ยเลี้ยง พาหานะและการเดินทางเอง