สมัยเป็นนักเรียน ผมยังจำกาพย์ที่ครูให้ท่องได้ว่า

กาพย์ยานีลำนำ สิบเอ็ดคำจำอย่าคลาย

วรรคหน้าห้าคำหมาย วรรคหลังหกยกแสดง

ครุลหุนั้น ไม่สำคัญอย่าระแวง

สัมผัสต้องจัดแจง ให้ถูกต้องตามวิธี

ตอนเช้าเห็นกาพย์ของอาจารย์ก็รีบเขียนกาพย์ส่งมาแต่เครื่องผมมีปัญหาก็เลยไม่ได้บันทึกข้อความ แต่งใหม่ก็แล้วกัน

ไม่ได้แต่งมานาน ไม่รู้ฉัน(จะ)ส่งให้ใคร

วันนี้แสนดีใจ แต่งส่งให้คุณกรเพชร

ขอบคุณที่ทำให้ ยังชื่นใจทำสำเร็จ

กาพย์กลอนกลเม็ด ล้วนเป็นเคล็ดอารมรณ์ดี

-