โดยส่วนตัว ผมคิดเสมอว่า ผืนป่าและต้นไม้เป็นแหล่งกำเนิดของสิ่งมีชีวิต ป่ายังมีความสามารถทำให้สิ่งที่ไม่มีชีวิตดูมีชีวิตชีวาได้ ผืนดินใดที่ไม่มีพรรณไม้ปกคลุม ก็เหมือนกับดินที่ตายไปแล้ว
ผมเห็นว่า การใช้ต้นทุนจากทรัพยากรธรรมชาติ เป็นสิ่งที่จำเป็นในช่วงระยะเริ่มต้นของการพัฒนาชาติครับ
ทรัพยากรธรรมชาติบางประเภทที่ถูกนำมาใช้ สามารถสร้างตัวเองทดแทนขึ้นมาได้ เพียงแต่บ้านเมืองของเราพยายามวิ่งตามให้ทันประเทศอื่น ด้วยกระแสทุนนิยมมากจนความพอดี พยายามเปลี่ยนแปลงไปเป็นประเทศอุตสาหกรรม
- การนำทรัพยากรป่าไม้ของประเทศญีปุ่นมาใช้ภายในประเทศ พบว่า มีอัตราการผลิตภัณฑ์ไม้จากในประเทศน้อยมาก ขณะที่ไม้ส่วนใหญ่ถูกนำเข้าจากต่างประเทศ
- ญีปุ่นเคยเป็นประเทศอันดับต้นๆ ของผู้ส่งออกผลิตภัณฑ์ไม้ทั้งก่อนและหลังช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เพื่อเร่งพัฒนาประเทศ
- แต่ในปัจจุบัน กลับมีการทำไม้จากป่าไม้น้อยมาก เนื่องจากประเทศของเขาประสบภัยพิบัติทางธรรมชาติมากกว่าบ้านเรา จึงให้ความสำคัญกับพื้นที่ป่าไม้ในแง่ความปลอดภัยและความมั่งคงของชีวิตประชาชน
- นอกจากนี้ ค่าใช้จ่ายในการทำไม้ภายในประเทศ จะสูงกว่ารการนำเข้าไม้จากต่างประเทศมากครับ
อย่างไรก็ตามนโยบายการจัดการป่าไม้แต่ละประเทศย่อมแตกต่างกันเป็นธรรมดา อาจจะขึ้นอยู่กับสภาพเศรษฐกิจและแผนพัฒนาประเทศด้วยกระมัง
ผมเอง ไม่ได้ติดตาม พรบ.ป่าชุมชน มานานแล้ว ไม่ทราบว่า ตอนนี้ส่งเรื่องถึงขั้นตอนไหน
ในส่วนตัวผมคิดว่า พรบ.ป่าชุมชน น่าจะเป็นทางออกที่พึงพาได้ สำหรับการจัดการทรัพยากรป่าไม้ในพื้นที่ชุมชนที่มีความเข้มแข็งเพียงพอครับ