สวัสดีครับอาจารย์กั๊ตจัง

วุ่น แต่ก็วุ่นกับการทำงานครับ ช่วงแรกๆที่มาที่นี่ ยุ่งกับงานจนลืมคิดถึงบ้านไปช่วงหนึ่ง (แค่ช่วงกลางวันนะครับ)

ช่วงหลังนี้ ปรับตัวได้ รู้ว่าต้องทำอะไร ที่ไหน เลยสบายใจและกายขึ้น ประกอบกับเขาจัดตารางทำงานให้ได้พักบ้างก็แค่นั้น

เรื่องราวที่เล่ามาเป็นแค่แสดงถึงด้านมืดของตัวเองบ้าง สะใจดีครับ

ผมติ๊งต๊องจนคนในสำนักงานลืมเครียดครับ เลขาของครูผมบอกว่า ก่อนกลับช่วยเล่าให้ฟังหน่อยนะว่า คิดยังไงกับที่นี่บ้าง เธอหมายความว่า ทำไมผมจึงดูท่าทางสนุกอยู่ได้เกือบทุกวัน

ผมก็เตรียมที่จะบอกกับเธอว่า ก็แค่ทำตัวเลวๆบ้าง ต๊องๆบ้าง แกล้งเพื่อนบ้าง (แกล้งแบบน่ารักนะครับ ไม่ใช่ให้บาดเจ็บ) แล้วมองคนที่ทำให้เราเครียดเป็นตัวตลกไปซะ นี่ก็คือผมนั่นแหละครับ 

คบไม่ด้ายยยยย