1.สมรรถนะและมาตรฐานวิชาชีพสำหรับผู้ประกอบโรคศิลปะ
ข้าพเจ้าคิดว่าผู้ประกอบโรคศิลปะนั้นควรที่จะมีความรู้ ความเข้าใจตลอดจนความชำนาญในสาขาหรือวิชาชีพที่ตนทำอยู่เพราะผู้ประกอบโรคศิลปะนั้นต้องทำงานโดยมีชีวิตของผู้เข้ารับบริการเป็นเดิมพัน ถ้าพลาดไปอาจหมายถึงชีวิตของผู้เข้ารับบริการเลยแม้เวลาแค่เสี้ยงวินาที ที่เรามาไม่ทัน เรามาช้านั้นอาจเป็นการตัดชิวีตของคนบุคคลหนึ่งเช่นนั้นแล้ว วชาชีพ อย่างพวกเรา ต้องมีสมรรถภาพ ทางร่างกาย จิตใจ อารมณ์ และที่สำคัญ คือความคิดเพราะการที่เรารู้จักคิดนั้นหมายความว่า เราสามารถที่พลิกแพลง สิ่งที่เรารู มาช่วยเหลือผู้เข้ารับบริการได้อย่างเต็ม ที่ เปรียบเหมือนผู้ป่วยคือคนที่ไข้จะตาย อาการโคม่า การที่เรามีความคิด มีความรู้ เราก็จะมีทางเลือกให้กับผู้ป่วยที่จะรอดชีวิตอยู่ได้ ส่วนเรื่องของมาตรฐานวิชาชีพนั้น เป็น สิ่งที่จำเป็นอยู่แล้วของผู้ประกอบโรคศิลปะทุกคน เพราะทุกคนนอกจากจะมีมาตรฐานวิชาชีพแล้ว ต้องตั้งมาตรฐานของตนเองด้วย ต้องเริ่มจากการมีมาตรฐานของตนเอง เมื่อมีมาตราฐานวิชาชีพของตนเองแล้วมันก็จะทำให้มาตรฐานวิชาชีพเป็นที่ยอมรับของทุกคน โดยเฉพาะวิชชาชีพรังสีเทคนั้น ยิ่งควรที่จะทำให้เป็นมาตรฐานวิชาชีพนั้นเป็นที่ยอมรับ เพราะยังไม่ค่อยมีคนรู้จักวิชาชีพนี้ ไม่เชื่อลองถามคนที่ไม่รู้จัก ทั่วไป แล้วถามว่ารู้จักรังสีเทคนิคไหม เชื่อได้เลยว่า มากกว่าครึ่งที่ตอบว่าไม่รู้จัก เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วเราควรที่ปฏิบัตีตนเองให้ดี สร้างสมรรถนะและมาตรฐานวิชาชีพที่ดีให้กับตนเองและเพื่อนร่วมวิชาชีพ
2.กฎหมายที่นักรังสีเทคนิคควรทราบ
ข้าพเจ้าคิดว่านักรังสีเทคนิคก็เป็นคนหนึ่งในสังคมก็ควรที่จะรู้จัก กฎหมายต่างๆที่ใช้ในการดำเนินชีวิตเพื่อไม่ให้ สังคมเกิดความวุ่นวายได้นอกจากนั้นแล้วก็ควรที่จะรู้จักกฎหมายที่จำป็นและใช้ให้เป็นสำหรับกฎหมายที่เกี่ยวกับวิชาชีพรังสีเทคนิคเพื่อที่จะใช้ในประกอบกับการรักษา หรือวินิจฉัยคนไข้ ตลอดจนจรรยาบรรณ ที่นักรังสีเทคนิคทุกคนพึ่งมี ซึ่งกฎหมายที่จำเป็น ค้องรู้มีดังนี้
1. พระราชบัญญัติการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ.2542
2. พระราชกฤษฎีกา กำหนดให้สาขารังสีเทคนิคเป็นสาขาการประกอบโรคศิลป ตามพระราชบัญญัติการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ. 2542
3. กฎกระทรวงว่าด้วยการดำเนินการสถานพยาบาล
4. กฎกระทรวงว่าด้วยการขอขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาต
ตลอดจนกฎหมายตามรัฐธรรมนูญ ที่ได้กำหนดให้ประชาชนทุกคนปฏิบัติเรา ก็ควรปฎิบัติอย่างเคร่งครัด