สวัสดีครับพี่แผ่นดิน

              ไม่แน่ใจเหมือนกันครับว่าทางการศึกษาแล้วผู้ที่มีส่วนกำหนดเนื้อหาการศึกษา ในเรื่องวัฒนธรรม และการเสริมสร้างเอกลักษณ์ของชาติ ไว้แบบใด

              แต่ก็เข้าใจว่าคงมีการบรรจุเนื้อหาไว้บ้างแต่ไม่รู้ว่าในรูปแบบใด

              สำหรับผมแล้วคิดจากประสบการณ์ที่เคยอยู่ในรั้วโรงเรียนจนถึงระดับอุดมศึกษา  ซึ่งก็เป็นอย่างที่พี่แผ่นดินว่าไว้คือไม่มีการสื่อความหมายในทางเนื้อหาและจุดมุ่งหมาย  แต่เป็นไปอย่างเป็นแบบอย่างและประเพณีปฏิบัติเท่านั้นเอง

              จำได้ลาง ๆ ว่าตอน ป.6 ได้สอบร้องเพลง สยามมานุสติ  แต่ครูก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเนื้อหาของบทเพลงนัก เพียงให้ร้องและทำนองได้

              ตอนมัธยมได้สอบกาพย์เห่เรือ  ก็เป็นในเรื่องของฉันทลักษณ์

               แต่อย่างน้อยก็สะท้อนภาพวัฒนธรรมและเอกลักษณ์ได้นะครับ  ตอนได้ท่องกลอนสุนทรภู่ก็รู้สึกดี...............แต่น่าห่วงว่าเดี๋ยวนี้เราไปสร้างความคิดที่ว่าการท่องจำแบบนกแก้วนกขุนทองเป็นเรื่องเสียหายไปซะแล้ว ........ไม่ทราบว่าเราจะมีวิธีไหนที่สืบสานสิ่งดีงามของประเทศเราด้วยความละเมียดละไมเช่นนี้อีก

               เคยดูหนังฝรั่ง  ....ยังเห็นเด็กระดับประถม มัธยม หรือกระทั่งระดับมหาวิทยาลัย   ยังเคยเห็นมีบทที่คนของเขาต้องเรียนวิชา เชคสเปียร์  ต้องท่องบทกวีกันหน้าชั้น

               อืม...แล้วการเป็นนกแก้วนกขุนทองมันเสียหายตรงไหนครับเนี่ย