ในความคิดเห็นต่อปัญหาการท่องเที่ยวของไทย อยู่ที่เรา (ภาครัฐ)ใส่ปุ๋ยเร่งโตให้กับการท่องเที่ยวมากเกินเพื่อเร่งให้ออกดอกออกผล GDPให้เห็นทันตา ก็เลยสำลักกันถ้วนหน้า บางส่วนก็เกิดeffect ระทดระทวยกันไปหมด เคยได้เข้าร่วมประชุมกำหนดยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวภาคเหนือตอนล่างต่างฝ่ายต่างก็เสนอให้ทำโน่นทำนี่กันยกใหญ่ สุดท้ายหาเจ้าภาพไม่ได้ มีผู้เข้าร่วมประชุมท่านหนึ่งเอ่ยปากมาว่า เว้าเก่ง แต่บ่เฮ็ดหยัง จิงๆด้วย(แอบปรบมือให้)

หากจะพิจารณาถึงการร่วมกันพัฒนาการท่องเที่ยว จริงอยู่ที่ทุกภาคส่วนต้องร่วมกัน (สี่ภาคีไง จำได้ๆ) การที่จะมาร่วมกันนั้น แต่ละฝ่ายต้องตระหนักว่างานใดที่ตนสามารถและมีศักยภาพที่จะทำได้ เรียกได้ว่าแทบไม่ต้องออกแรงเลย เช่น เรื่องประวัติศาสตร์ของแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ ที่กรมศิลปากรมีข้อมูลอยู่แล้ว ก็ควรที่จะนำเสนอให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ร้อยเรื่องราวทางประวัติศาสตร์แต่ละยุค เพื่อเป็นฐานข้อมูลการท่องเที่ยวที่ทุกฝ่ายสามารถนำไปใช้ได้ มิฉะนั้นจะเกิดกรณี แย่งพ่อขุนผาเมืองจากเพชรบูรณ์ไปเมืองอุตรดิตถ์

ยิ่งเขียนยิ่งติดใจ แล้วจะเข้ามาเยี่ยมมาเยือนใหม่นะเจ้าคะ